Ku równości i tolerancji

Wiosna w pełni, ruszyły zatem „marsze równości” i „biegi tolerancji”. Wszystko byłoby OK, bo równość i tolerancja to piękne wartości, gdyby nie ukryte podteksty tych z pozoru chwalebnych wydarzeń, w których poza równością i tolerancją promuje się poglądy, które mają i u nas zmienić dotychczasowy sposób rozumienia świata. Trudno się temu nawet szczególnie dziwić. Rewolucja obyczajowa, jaka przeorała zachodni świat, musi to samo zrobić z nami i osiągnąć ten sam destrukcyjny skutek. To znaczy jesteśmy na tyle głęboko pogrążeni w chaosie, że dla jednych „ten skutek” będzie jeszcze destrukcyjny (upadek chrześcijaństwa), a dla innych będzie on piękny i szlachetny (narodziny nowej cywilizacji). Sposób postrzegania rzeczywistości zależy tu od tego, jak głęboko sięga ludzki umysł, w jakim stopniu jest w stanie poznawać i definiować pojęcia (efekty poznania), a z tym są duże kłopoty. Upadek edukacji humanistycznej, która zajmuje się mnóstwem drugorzędnych spraw, jak choćby rolą nawiasów, cudzysłowów, środków stylistycznych, a lekceważy filozofię, etykę, religię, prowadzi do zaniku zdolności rozumienia świata w kategoriach racjonalnych. 
W tej sytuacji trudno się dziwić, że władzę nad człowiekiem biorą zmysły i uczucia, instynkty i żądze, a gdy się nadmiernie rozwiną, trudno dla nich znaleźć racjonalne hamulce. Stąd, żeby wszystkim było miło, pozostaje je zaakceptować, choćby nawet obrażały rozum. Bardzo pożyteczne w tym procesie są więc te przeróżne „marsze” i „biegi”, w organizację których tak chętnie włączają się władze samorządowe. W atmosferze „dobrej zabawy” łatwiej wyłączyć myślenie i zaakceptować przeróżne dziwactwa, zrównać dobro ze złem, normę zastąpić orientacją, a tę rozmnożyć według życzenia zainteresowanych. W tej atmosferze nikt nie zapyta o to, „jak jest naprawdę”, „co na ten temat mówi nauka”, „czy dokonano jakichś przełomowych odkryć, które pozwalają na taką radykalną zmianę paradygmatu rozumienia świata i człowieka”. Filozofowie i logicy pokroju choćby profesora Wolniewicza albo powymierali, albo milczą, bo boją się wychylić i narazić rozpędzonemu tłumowi wesołków, którzy zmieniają świat. Profesor Wolniewicz był jednym z ostatnich, którzy mieli odwagę wyśmiać te tolerancyjne i równościowe brednie i nie robił tego bynajmniej z pozycji religijnych. Robił to z pozycji rozumu. Był może ostatnim, kto tak radykalnie akcentował potrzebę racjonalnego podejścia do życia.
Dziś pozostaje nam zachwyt dla uczuć, marzeń, pragnień i żądz, choćby obrażały rozum. A kiedy rozum śpi, wypada wszystko tolerować, żeby wszystkim było miło. Ten wysoce ambitny projekt cywilizacyjny, w którym dominuje pragmatyczne, wysoce utylitarne podejście do życia, w którym szuka się wyłącznie wygody, skutkuje tym, że zrównuje się normy i dewiacje (czy w ogóle jeszcze używa się takiego pojęcia?), a poczęte ludzkie życie traktuje na równi z życiem kijanki, ma zastąpić projekt chrześcijański, gdzie funkcjonowało pojęcie grzechu, gdzie norma była wyraźnie oddzielona od dewiacji, dobro od zła, a godność człowieka sięgała wyżyn niebiańskich. Nawet dwuletnia pandemia i perspektywa następnej ani przerażająca wojna tak blisko nas nie były w stanie powstrzymać tego procesu. Więcej nawet, rewolucja przyspiesza, także za sprawą konserwatywnych władz, które właśnie przyjęły uchwałę w sprawie ustanowienia Krajowego Programu Działań na Rzecz Równego Traktowania na lata 2022-2030. Program oczywiście słuszny, ale niestety w niektórych punktach zbudowany nie na osiągnięciach nauki, ale na gruncie tak modnych dziś ideologii genderowych. A więc i PiS wesprze proces antyracjonalnej modernizacji Polski. Koniec świata!

Wiesław Kopeć

* Informujemy, że redakcja nie musi się utożsamiać z poglądami zawartymi w felietonach. W tym gatunku dziennikarskim ich autorzy wyrażają własne zdanie.