Władysław Ambroziak od 59 lat stoi na czele sołectwa Kaźmierków-Mellerów. „Zawsze starałem się być dla ludzi”

Choć wydaje się niemożliwe, by przez tyle lat sprawować jedną funkcję, panu Władysławowi Ambroziakowi się to udaje. Od niespełna sześciu dekad (dokładnie od 1964 r.) jest sołtysem sołectwa Kaźmierków-Mellerów. Zmieniały się czasy, ustrój, życie i praca na wsi. Nie zmieniło się jedno – zaangażowanie pana Władysława w sprawy lokalnej społeczności, a także zaufanie, jakim sołtys cieszy się wśród mieszkańców. 

59 lat pełnienia funkcji sołtysa to piękny staż, a przy okazji długa historia na tle przemian, jakie dokonywały się w Polsce na przestrzeni lat. A jak zaczęła się trwająca od wielu lat praca pana Władysława na rzecz sołectwa? – Poprzedni sołtys zrezygnował ze względu na stan zdrowia. Była to starsza osoba, która cieszyła się zaufaniem, a ja byłem młodzikiem – miałem 22 lata. Był jeszcze inny kandydat, ale to ja wtedy wygrałem – wspomina sołtys Władysław Ambroziak. I dodaje: 
– Mimo młodego wieku miałem już pewne doświadczenie. W 1958 r. założyliśmy kółko rolnicze, pierwsze w powiecie gostynińskim. Byłem skarbnikiem w tym kółku, zbierałem pieniądze, rozliczałem się z nich, rozmawiałem z ludźmi. Zdobyłem dzięki temu zaufanie. Ludzie wiedzieli, że powierzone mi środki nie przepadną. 
– Założyliśmy kółko rolnicze, ponieważ chodziło nam o to, by zmechanizować pracę na roli. Część ludzi w to nie wierzyła, byli tacy, którzy mówili, że zostanie tu założony kołchoz, a przecież nie o to chodziło. W końcu przejrzeli na oczy i zaczęli korzystać z tych maszyn. Szczególnie to zatrzymało w tamtym czasie młodych ludzi, którzy nie odchodzili, ponieważ widzieli jakąś przyszłość w rolnictwie – wspomina sołtys Władysław Ambroziak.

Sołectwo tworzą dwie miejscowości – Kaźmierków i Mellerów. Pracy zawsze było tu dużo, choć wraz z przemianami w kraju pewne obowiązki sołtysa zmieniały swój charakter bądź ustępowały innym. 
– Gdy zaczynałem pełnić swoją funkcję, istniały jeszcze gromadzkie rady narodowe. Sołtys gromadzkiej rady narodowej miał na głowie naprawdę wiele. Podatek, obowiązkowa składka ubezpieczeniowa, fundusz gromadzki w gotówce, roboty w naturze, obowiązkowe dostawy zboża czy ziemniaków, fundusz budowy szkół, obrona cywilna – to wszystko spoczywało na sołtysie. Trzeba to było zorganizować we wsi, a nie były to proste sprawy, różne bywały sytuacje w rodzinach. Trzeba było być wyrozumiałym i mieć zaufanie do ludzi. Potem, kiedy minęły lata gierkowskie, pewne obowiązki odpadły, ale za to pojawiła się wszechobecna kontraktacja – i to też robił sołtys. A później były kartki, które też przechodziły przez ręce sołtysa – opowiada pan Władysław.
Dziś sołectwo wygląda zupełnie inaczej. Zauważalny jest odpływ młodych ludzi, zmniejszyła się liczba gospodarstw. Życie na wsi i praca na roli także się zmieniły. Ale nie zmieniło się to, że mieszkańcy wsi Kaźmierków i Mellerów w dalszym ciągu mogą liczyć na swojego sołtysa, do którego zwracają się z różnymi problemami. A ten nigdy nie odmawia im pomocy. Należy też podkreślić, że współpraca sołtysa z mieszkańcami zawsze się układała i nadal tak jest. Wspólnymi siłami udało się m.in. zapobiec zamknięciu punktu lekarskiego w Trębkach. 

Warto wspomnieć, że sołectwo Kaźmierków-Mellerów jest jednym z beneficjentów Mazowieckiego Instrumentu Aktywizacji Sołectw, a pieniądze pozyskane z Sejmiku Województwa Mazowieckiego pomogły w budowie siłowni plenerowej. – Gdy podobne obiekty zaczęły powstawać w innych miejscowościach, rozpocząłem starania o to, żeby i u nas coś takiego zbudować. Oczywiście gmina nie ma aż tak dużych środków, ale udało się pozyskać dofinansowanie z Urzędu Marszałkowskiego, a gmina do tego dołożyła. Obiekt ma wzięcie. W okresie zimowym może mniejsze, ale teraz, na wiosnę, zainteresowanie jest duże. Okoliczni mieszkańcy, którzy tamtędy przejeżdżają, często się zatrzymują i korzystają z tej siłowni. Była nam potrzebna, ponieważ jest to dla nas taka namiastka rekreacji – tłumaczy pan Władysław. 
Na koniec spytaliśmy, co sołtys robi w wolnym czasie. – Całe swoje życie, kiedy zajmowałem się gospodarstwem, nie miałem takiej możliwości, żeby gdzieś wyjechać, oderwać się od obowiązków. Teraz z żoną jeździmy do sanatorium, kiedy tylko dostajemy na taki wyjazd przydział. Wcześniej było to nieosiągalne, a teraz z tego korzystamy – zdradza Władysław Ambroziak. 

(kw)

* Materiał przygotowany we współpracy z Urzędem Marszałkowskim Województwa Mazowieckiego w Warszawie