U źródeł Wisły

Chociaż pierwsze udokumentowane wyprawy badawcze do źródeł Wisły odbywały się już na początku dziewiętnastego wieku, to za prawdziwego odkrywcę walorów turystycznych, zdrowotnych i klimatycznych tego malowniczego zakątka Polski uznawany jest etnograf Bogumił Hoff, współpracownik Oskara Kolberga. Wieś Wisła znajdowała się wówczas w zaborze austriackim, na obszarze Śląska Cieszyńskiego. 

Swój rozwój osada zawdzięcza wodom wypływającej ze stoków Baraniej Góry „królowej polskich rzek” i licznym strumieniom ją zasilającym. Już w szesnastym wieku osiedlali się tutaj drwale i wędrowni Wołosi, którzy uzyskane w okolicznym lasach drzewo spławiali w kierunku Krakowa i Gdańska. Zajmowali się też pasterstwem. Po wprowadzeniu racjonalnej gospodarki leśnej przez władających tymi ziemiami w dziewiętnastym wieku Habsburgów zniknęły pasterskie osady, a miejscowość zmieniła charakter na rolniczy.
Bogumił Hoff nabył na terenie wioski Wisła za niewielką kwotę ziemię, którą nazwał „Bożym Darem”, na której wybudował pensjonat „Warszawa”. Popularyzował też walory Wisły i okolic w polskiej prasie oraz wśród bliższych i dalszych znajomych. Następcami Hoffa w dziele popularyzacji Wisły był jego syn Bogdan Hoff oraz Julian Ochorowicz, który postawił kilka kolejnych drewnianych pensjonatów, m.in. słynną Ochorowiczówkę. Na przełomie dziewiętnastego i dwudziestego wieku liczba letników i kuracjuszy stale rosła, a pobyt w Wiśle takich sław, jak Maria Konopnicka, Bolesław Prus czy Władysław Reymont świadczył o wzrastającej popularności tej miejscowości w Polsce.
Gwałtowny rozwój nastąpił po zakończeniu pierwszej wojny światowej, kiedy to Wisła stała się po Zakopanem najsłynniejszym uzdrowiskiem w tej części polskich Karpat. Już wówczas nazwano ją perłą Beskidu Śląskiego. To wówczas wybudowano większość istniejących do dzisiaj obiektów użyteczności publicznej: pocztę, nową szkołę podstawową, urząd gminy, dom zdrojowy, stadion sportowy, powstały też liczne zakłady lecznicze i inne obiekty uzdrowiskowe oraz pensjonaty i hotele. Zainwestowano w rozwój infrastruktury, rozbudowując drogi i sieć wodociągową. Dogodny dojazd z całej Polski umożliwiała zbudowana w 1929 roku linia kolejowa, z czasem wydłużona do najdalszego osiedla Głębce. 
Wisła, która otrzymała prawa miejskie w 1962 roku, liczy obecnie około jedenastu tysięcy stałych mieszkańców. (...)

Ciąg dalszy tego konkretnego artykułu
jest dostępny:

• w papierowym wydaniu TP
• w E-wydaniu (kup e-wydanie Tygodnika Płockiego)

Tekst i fot. Ewa i Bogumił Liszewscy