Samorządy Mazowsza Płockiego muszą ze sobą współpracować

Z Adamem Struzikiem, marszałkiem województwa mazowieckiego, rozmawia Tomasz Szatkowski

Gratuluję 87 508 głosów w ostatnich wyborach samorządowych. To absolutny rekord – nie tylko pański osobisty, ale także rekord Polski! Sympatię wyborców do pana na Mazowszu trzeba mierzyć chyba w tonach, a nie w kilogramach.
Rzeczywiście jest to trzeci z rzędu, na przełomie 12 lat, rekord kraju. Moi koledzy z Polskiego Stronnictwa Ludowego ofiarowali mi nawet taki specjalny puchar za 12-letni hat-trick. Myślę, że taki wyborczy wynik to efekt tego, że jestem stąd, jestem rozpoznawalny. Ponadto jestem jedynym radnym w sejmiku województwa, który uczestniczy w jego pracach od początku jego istnienia, czyli od 1998 r. Bardzo serdecznie dziękuję wszystkim za poparcie. Mam wiele pokory. Wiem, że ciągle trzeba pracować, żeby wynik poprawiać.
Wszystko wskazuje – patrząc na kolejne wybory – że społeczeństwo jest coraz bardziej podzielone, upolitycznione. Tymczasem z samej analizy głosów oddanych na pana wynika, że ufają panu nie tylko wyborcy Polskiego Stronnictwa Ludowego, ale także PiS, PO i SLD. To jakiś fenomen.
W wyborach samorządowych – oprócz preferencji politycznych – szczególnie liczą się preferencje indywidualne, liczą się ludzie. Ja – człowiek stąd – otwierałem miejscową listę. Tymczasem konkurencja często stawiała na ludzi obcych, nieidentyfikowalnych. Poza tym 4 lata temu startowałem jednocześnie na prezydenta Płocka i do sejmiku. Wyniki były nieporównywalne, bo wyborcy swoim głosowaniem wskazali mi, czego oczekują. A chcieli, żebym kontynuował misję w samorządzie wojewódzkim, być może z funkcją marszałka. Myślę, że dobrze odczytałem intencję wyborców, tym razem nie kandydowałem już nigdzie indziej, tylko na funkcję radnego.
Noblesse oblige – szlachectwo zobowiązuje. Tak duże poparcie to jeszcze większe oczekiwania mieszkańców Mazowsza. Chcemy nowych dróg, szybkiej kolei, dostępności do dobrze płatnej pracy. Nie przeraża pana ta prawie że bezgraniczna wiara w pańskie możliwości?
Polemizowałbym z panem w tej kwestii bezgranicznej wiary.