Od gwiazd do Szekspira

Czasami mamy tak mało czasu na zwiedzanie, że trudno się zdecydować co zobaczyć lub dokąd pójść. Przerwa w podróży może upłynąć nam na miejscowym dworcu na jedzeniu, piciu kawy, przeglądaniu gazety, ale nie wszystkie dworce zachęcają do pozostania. Większość ma jednak jedną ogromną zaletę – położenie w centrum. „Gdybym miał pięćdziesiąt trzy minuty czasu – powiedział sobie Mały Książę – poszedłbym powolutku w kierunku studni...”. 53 minuty czasu w Gdańsku wystarczą, żeby choć rzucić okiem na Długi Targ albo pognać trochę dalej, w kierunku monolitycznej bryły najbardziej oryginalnego budynku, powstałego w miejscu, gdzie w XVII wieku znajdowała się Szkoła Fechtunku. Smakować Gdańsk trzeba jednak powoli.
Gdański Teatr Szekspirowski stojący w sąsiedztwie średniowiecznych murów budowano aż 10 lat. Jednych zachwyca niesłychanie nowoczesną formą, drugich przygnębia ciemnoszarą ceglaną elewacją. Nie da się go nie zauważyć i minąć obojętnie. Zaprojektował go słynny wenecki architekt Renato Rizzi. W konkursie przyznano mu II miejsce. Ale nie otrzymał go, ponieważ jego pomysł przekroczył wymiary działki przeznaczonej pod budowę. Formalnie nie było zwycięzcy, konkurs pozostał nierozstrzygnięty, więc projekt po prostu od autora kupiono, doceniając jego geniusz i prosząc o dostosowanie wymiarów do wielkości terenu. Teatr stanął tam, gdzie niegdyś znajdowała się Szkoła Fechtunku, czyli miejsce nie tylko pokazów szermierczych, treningów i przedstawień, ale także różnych nietypowych występów, w tym walk zwierząt. Pierwszą Szkołę Fechtunku zastąpiono w 1635 roku kolejną. Historycy potwierdzili, że przyjeżdżały tu zespoły aktorskie z Anglii ze sztukami Szekspira w repertuarze. Odkryte podczas badań archeologicznych drewniane fragmenty fundamentów mogą świadczyć o tym, że był to wtedy jedyny poza Anglią teatr elżbietański.
Dziś jest jedynym teatrem szekspirowskim w Polsce i jednym z najnowocześniejszych teatrów na świecie.


Tekst i fot. Marta Szatkowska-Kunavar