Wędkowanie na lodzie

Co roku w życiu każdego wędkarza zaznacza się kilka szczególnych okresów. Jednym z nich jest bez wątpienia nadejście zimy i możliwość łowienia spod lodu. Krótkie wędeczki, delikatne zestawy, możliwość dotarcia i połowienia w każdym zakątku jeziora bez potrzeby użycia sprzętu pływającego i nierzadko bardzo emocjonujące hole ryb w surowej, zimowej scenerii, mają wyjątkowy i niepowtarzalny urok.
Jednak zimy już nie takie jak niegdyś, kiedy lodowa i śnieżna pokrywa utrzymywały się niemal w całym kraju od grudnia do kwietnia, na Suwalszczyźnie nawet niemal do maja. A grubość pokrywy lodowej średnio wynosiła 30–35 cm, natomiast w zimniejszych rejonach Polski bywało, że osiągała nawet pół metra. Obecnie, poza obszarami Polski północno-wschodniej i południowo-wschodniej, zimy są krótkie i przeważnie łagodne. I coraz częściej zdarza się, że lodu albo wcale nie ma lub jeżeli już się przydarzy to jest na tyle cienki i słaby, że zupełnie nie da się na niego wejść. Natomiast kiedy się da, to bardzo często wędkowanie i przemieszczanie się po nim odbywa się na pograniczu ryzyka. Ponieważ jego niezbyt gruba i trwała powłoka często trzeszczy, pęka, łamie się czy też kruszy. Obecnie, przy coraz częstszych bardzo łagodnych lub bardzo krótkich zimach i zwykle niezbyt grubej i mocnej pokrywie lodowej na naszych jeziorach, a nawet niewielkich stawach, gliniankach i starorzeczach, łowienie spod lodu staje się zajęciem dość niebezpiecznym. Nie ma bowiem roku, żeby nie słyszało się o wędkarzach łowiących na lodzie, którzy swoją wędkarską zimową namiętność przypłacili życiem. Z reguły dzieje się tak, gdy w przypływie emocji, wchodząc na lód zapominamy, że jest on cienki i niezbyt trwały i oczywiście nie zachowujemy podstawowych środków ostrożności.
Jeżeli myślicie poważnie o spędzeniu na lodzie z wędką tej zimy oraz kolejnych zimowych sezonów wędkarskich, to nie pchajcie się na lód, którego czysta, szklista, przeźroczysta – bez domieszki śniegu – pokrywa nie osiągnęła 10 cm grubości!


Tekst i fot. Andrzej Konowrocki