Tłusty świadek europejskiej sztuki dyplomacji

Spotkania przywódców państw oraz polityków najwyższej rangi bezsprzecznie wymagają eleganckiej oprawy. Wydaje się jednak, że gdy omawiane są sprawy wagi państwowej, gdzie zapadają decyzje o granicach państw, gdzie decyduje się o losach narodów, trudno myśleć o rozrywkach, a jeszcze trudniej w nich uczestniczyć. Jednakowoż historia pokazuje, że jest to błędne myślenie. Podczas Kongresu Wiedeńskiego (1814 – 1815) jej uczestnicy mieli decydować o losach Europy (która miała właśnie za sobą rewolucję francuską i wojny napoleońskie). Kongres planowano oficjalnie rozpocząć 1 października, jednak to się nie udało. Udał się za to zorganizowany 2 października bal maskowy. Balów podczas kongresu było wiele, stąd z czasem przylgnęło do niego określenie Tańczącego Kongresu. Karierę robił wówczas nowy taniec – walc, na owe czasy uważany za bardzo odważny i trochę nieprzyzwoity. Szczególnie dobrze w tańcu tym radził sobie car Rosji Aleksander I. Nie powinno to jednak nikogo dziwić, wszak przywódcy Rosji od zawsze gustowali w przedsięwzięciach odważnych, a zarazem nieprzyzwoitych. Europejską karierę podczas tego wydarzenia zrobiły pączki. Serwowano je wówczas prawie bez przerwy. Może wiązało się to z faktem, iż taniec nadzwyczaj wyczerpuje, a pączki łatwo uzupełniały braki kalorii. Tamte pączki przygotowywane były z ciasta drożdżowego i nadziewane morelową marmoladą. Jednak wykonanie ich wymaga nieco wprawy, dlatego proponuję sporządzenie znacznie łatwiejszych, a równie smacznych, pączków twarogowych.

Pączki twarogowe wg Anetty Głowińskiej z Dąbrówczyna
Skład:

3 szklanki mąki;
1 kg mielonego twarogu;
1 szklanka cukru;
5 jajek;
1 łyżeczka sody;
olej do smażenia;
cukier puder.

Wykonanie:
Ubijamy jajka z cukrem, następnie dodajemy mąkę zmieszaną z sodą oraz twaróg. Ciasto dobrze wyrabiamy. Rozgrzewamy olej do temp 175 st. C i smażymy małe pączki. W tym celu najlepiej posłużyć się dwoma łyżkami uprzednio zamoczonymi w oleju. Na jedną nabieramy do połowy ciasto i zsuwamy drugą na gorący olej. Smażymy w zamkniętej frytkownicy ok. 3 minut. Następnie przewracamy je i już w otwartej frytkownicy smażymy dalsze 2 minuty. Usmażone pączki przekładamy na talerz wyłożony papierowymi ręcznikami (aby zebrać nadmiar tłuszczu). Jeszcze ciepłe przekładamy na półmisek i obsypujemy cukrem pudrem. Na marginesie można dodać, że pączki te możemy smażyć również na smalcu lub w oleju w zwykłym garnku (należy jednak wówczas wykonać próbę temperatury tłuszczu wykonując sprawdzające smażenie, tj. gdy wrzucony kawałek ciasta szybko wypłynie temperatura tłuszczu jest właściwa). Na zdjęciu prezentowane są pączki w ilości uzyskanej z połowy porcji.

Staropolski zwyczaj nakazuje, aby w tłusty czwartek zjeść choć jednego pączka. W przeciwnym razie nie będzie się nam wiodło w życiu. Car Aleksander I pewnikiem w tłusty czwartek roku 1815 zjadł niejednego. Efekt okazał się taki, iż od tego roku zaczął coraz bardziej wycofywać się z życia politycznego, na rzecz życia religijnego. Do tego stopnia, iż nawet jego śmierć w 1825 r. stała się wątpliwa, gdyż pojawiły się pogłoski, że car żyje, ale postanowił do końca życia pokutować. Zwłaszcza, że tajemniczy pustelnik F. Kuźmicz, niezwykle podobny do cara, o arystokratycznych manierach, pytany przez biskupa Irkucka: dlaczego nie przystępuje do spowiedzi, miał rzec „Jeżeli nie powiem na spowiedzi całej prawdy, zdziwią się niebiosa. A jeżeli powiem, zdziwi się ziemia”. Cóż, zmarł w 1864 r. zabierając całą tajemnicę do grobu. Takie to było szczęście Aleksandra I, wycofał się z polityki i niewiadomo jak umarł. Jednakże w Rosji carom bywało i gorzej, zwłaszcza podczas rewolucji. W świetle powyższych faktów można przyjąć, że car Aleksander I żył sobie jednak jak pączek w maśle.
Tekst i stylizacja Izabela Chudzyńska
fot. Piotr Chudzyński