Tęczowa tolerancja

Wciąż słyszę, że pierwszy Płocki Marsz Równości był cudownym, radosnym wydarzeniem. Trochę mnie dziwi, że szczęśliwi, radośni ludzie, głoszący radosne, pełne tolerancji i szacunku hasła, manifestujący potrzebę równości wszystkich ludzi, postulujący, by miłość rozlewała się i spajała relacje międzyludzkie, nie znajdują zrozumienia i muszą być osłaniani przez uzbrojone oddziały policji, które ponoć ściągnięto na tę okoliczność nawet z ościennych województw.

Widocznie zbyt dużo jest w naszym mieście ludzi smutnych, noszących w sercu nie miłość i tolerancję, tylko pogardę i nienawiść. Ci zostali w domu, albo co najwyżej stali z boku i wygrażali pięściami pięknym ludziom z miłością w sercu, albo zagradzali drogę krzyżem i różańcem, jak to zrobił 15-letni Jakub, za co piękni i tolerancyjni z Ośrodka Monitorowania Zachowań Rasistowskich i Ksenofobicznych, wspierający rozpromienionym miłością sercem pierwszy Płocki Marsz Równości, złożyli na niego i zdaje się na jego rodziców za złe wychowanie syna doniesienie do prokuratury, a dwóch tolerancyjnych profesorów z UW nazwało go tolerancyjnie „poj*bem”.
T o pięknie, że dobrzy i radośni ludzie chcą zaprowadzić tolerancję pośród wszystkich smutnych płocczan. Dziwi mnie tylko, że wśród tych dobrych manifestantów, przesiąkniętych do szpiku kości tolerancją i szacunkiem, znalazł się i taki, który miał przypięty znaczek z napisem „je**ć PiS”. Widocznie „je**nie PiS-u” jest jakąś nową formą tolerancji, której będą od jesieni nauczać nasze szkoły, o czym tak radośnie donosi Gazeta na swoich łamach. Zapewne też w „je**niu PiS-u” nie ma ani cienia wzywania do nienawiści, bo przecież manifestanci są tak wrażliwi na tym punkcie i na każdym kroku występują przeciw nienawiści. Pewnie też w odczuciu tolerancyjnych nie ma nic obraźliwego w innym haśle z tego radosnego marszu, które nie brzmiało zbyt ładnie („Psychoprawico, nie zes*aj się”) i nie wiadomo, co miało wspólnego z tymi pięcioma postulatami, którymi tak chwalili się organizatorzy przed Marszem. Otrzymaliśmy zatem celną lekcję tolerancji, którą zdobiły jeszcze pełne szacunku okrzyki w rodzaju „Homofobia, to się leczy!” oraz „Nacjonalizm, to się leczy!”.
O glądając zdjęcia i filmy z Marszu, można odnieść wrażenie, że był to rzeczywiście bardzo radosny marsz. Szczerze roześmiana była pani Schering-Wielgus w towarzystwie młodzieńca z tym cudownie tolerancyjnym wezwaniem do „je**nia PiS-u”. Oczywiście kontrmanifestanci wypadli dużo gorzej. Smutne miny, zaciśnięte pięści, wulgarne hasła wykrzykiwane także przez dzieci. Na to zgody nie ma i być nie może w debacie publicznej. Obrażać i wyrażać pogardę można z zaciśniętą pięścią i z roześmianą buzią, jak widać. Dyskusja na hasła i inwektywy nie załatwi problemu tam, gdzie trzeba dyskutować na argumenty i uczyć się nie tylko tolerancji, ale także szacunku dla prawdy, której mamy obowiązek szukać. Manifestowanie, choćby nie wiem jak radosne, fałszywej rzeczywistości przez stworzony na ten użytek fałszywy język to droga donikąd. A problem, przed jakim stoimy (zrozumieć naturę homoseksualizmu i zająć wobec niego stanowisko), jest naprawdę ważny. Nie da się go zakrzyczeć, zabawić, zaśmiać… chyba, że się da, ale wtedy nie będziemy budować na prawdzie, tylko na fałszu, do którego zostaniemy bardzo tolerancyjnie przymuszeni, nawet przez tak tolerancyjne akty jak podrzynanie gardła kukle arcybiskupa albo hasła w rodzaju „homofob” czy „poj*eb”. Przecież nie ma w tym cienia nienawiści, jest sama tolerancja. Tak bardzo tęczowa, że aż się robi niedobrze.

Wiesław Kopeć

* Informujemy, że redakcja nie musi się utożsamiać z poglądami zawartymi w felietonach. W tym gatunku dziennikarskim ich autorzy wyrażają własne zdanie.