SPOSÓB NA DUŻE SANDACZE (1)

Wiadomo, że do warunków panujących w wodzie, w tym także do silnej presji wędkarskiej, najlepiej przystosowują się starsze ryby. Starsze, a więc większe osobniki tworzą tak zwany wierzchołek piramidy wiekowej populacji. Jest ich znacznie mniej niż młodszych przedstawicieli tego samego gatunku, a tym samym, rzadziej łowi się je na wędkę. Mamy tu do czynienia z normalnym zjawiskiem – z tym, że tylko do pewnego momentu...
Nienormalne natomiast jest już to, że na tysiące łowiących w Wiśle wędkarzy, z których każdy ma już na swym koncie niezliczoną liczbę sandaczy, tylko nieliczni mogą pochwalić się chociażby jednym prawdziwym okazem. Nietypowy jest również fakt, że wśród setek tysięcy sandaczy złowionych w Wiśle, chronicznie brakuje dużych egzemplarzy. Mógłbym tu przytoczyć jeszcze wiele takich przykładów.
Czyżby w wymienionych łowiskach prawie w ogóle nie było dużych sandaczy? Są! I to w całkiem zadowalających ilościach. Tłumaczy to choćby fakt, że nieliczni specjaliści dość regularnie łowią właśnie w Wiśle czy Odrze imponującej wielkości drapieżniki. Specjaliści ci są jednak takimi wędkarzami, którzy w pewnym momencie całkowicie odeszli od klasycznych metod łowienia tych ryb. Zauważyli też, że pomiędzy szóstym, a ósmym rokiem życia sandacze radykalnie zmieniają swe zwyczaje – i to do tego stopnia, że osobiście uważam je za całkiem „inny” gatunek ryb, ze wszystkimi odrębnościami, a także silnymi oraz słabymi stronami.