Smakuje nie tylko jedwabnikom

Jedwabnik morwowy to udomowiony przeszło 5 tysięcy lat temu gatunek motyla nocnego, który nie potrafi samodzielnie przetrwać bez opieki człowieka. Człowiek opiekuje się nim dla jego kokonów, w których dorastają poczwarki motyla. Oprzęd kokonów tworzy jedwabna nić, której długość dochodzi w ekstremalnych przypadkach do 3 km. Chińskie podanie głosi, że cesarz Huang Di (2698 – 2598 p. n. e.) poprosił swoją żonę, aby sprawdziła, co zjada liście z cesarskich drzew morwowych. Okazało się, że czynią to białe gąsienice, które tworzą lśniące kokony. Cesarzowa zabrała jeden z nich do domu. Tam przypadkiem kokon wpadł jej do wrzątku. Wówczas zauważyła, że można z niego odkręcić delikatną nić. Nawinęła ją na szpulę, a następnie utkała z niej delikatną tkaninę, którą nazwano jedwabiem. Jedwab okazał się na tyle atrakcyjną tkaniną, że pozwolono bez żalu jedwabnikom żerować na liściach morw. A było czego żałować, gdyż roślina ta uchodziła w Państwie Środka za niezmiernie cenny materiał leczniczy. Podobnie jak jedwabniki, chańscy medycy szczególnie cenili jej liście, gdyż w ich opinii tam znajdowało się najwięcej substancji leczniczych. Obecny stan wiedzy zdaje się potwierdzać tę opinię. Jednak nie powinno to nas zniechęcać do owoców, które też są zdrowe, a przy tym przyjemnie słodkie.

Panna cotta z sałatką owocową

Skład:

 1/2 l śmietanki 30 proc.;
 70 g cukru;
 1 opakowanie cukru waniliowego;
 10 g żelatyny;

sałatka

 200 g truskawek;
 200 g jagód (leśnych, amerykańskich lub kamczackich);
 100g owoców białej morwy;
 sok z jednej pomarańczy;
 3 łyżki białego rumu.

Wykonanie:
W niewielkiej ilości gorącej wody rozpuszczamy żelatynę. Do garnuszka przelewamy śmietankę, dodajemy cukier i cukier waniliowy. Całość podgrzewamy, nie doprowadzając do zagotowania. Śmietankę gotujemy do momentu, aż cukier całkowicie się rozpuści, wówczas dodajemy płynną żelatynę. Następnie rozlewamy śmietankę do czterech niewielkich naczynek, studzimy i schładzamy w lodówce. W czasie kiedy panna cotta tężeje, przygotowujemy owocową sałatkę. Dokładnie płuczemy i osuszamy owoce. Do miseczki przekładamy jagody, owoce morwy i pokrojone w plasterki truskawki. Całość zalewamy sokiem z pomarańczy i białym rumem. Delikatnie mieszamy, aby nie rozgnieść owoców i przekładamy w chłodne miejsce do przemacerowania. Gdy panna cotta zastygnie, wyjmujemy ją na talerzyk (chcąc wyjąć stężałą śmietankę z naczynek, należy je na kilka sekund zanurzyć w gorącej wodzie), i dekorujemy owocową sałatką.

Od paru lat utrzymuje się moda na morwę. Dobrze jest pić herbatki z jej liści, bądź suszone jej owoce dorzucać do zdrowych mieszanek musli. Wynika to z licznych doniesień naukowych, zgodnie z którymi w morwie znajdują się związki chemiczne leczące praktycznie wszystkie bolączki cywilizowanego świata. Bogate w antyoksydanty liście zmniejszają we krwi poziom „złego cholesterolu”, przebudowują metabolizm tak, iż spożywający je chudną. Istnieją też badania sugerujące, że morwa przeciwdziała cukrzycy, powstawaniu nowotworów i podobno zapobiega chorobie Alzheimera. Stąd nie dziwi wzrost konsumpcji herbaty morwowej w Japonii, wszak przyjemnie jest być pięknym i zdrowym. Jeszcze przyjemniej jest jednak pomarzyć, że istnieje „drzewo życia”, które rozwiąże wszystkie nasze problemy i że jest nim morwa biała.

dr Izabela Chudzyńska
etnolog, antropolog jedzenia
fot. Piotr Chudzyński