Parady równości a nakazy rozumu

Nieubłagane prawa postępu i konieczność zaspokojenia wymogów demokracji, w której każdy może manifestować swoje (nawet głupie) poglądy, sprawiły, że i w naszym „starożytnym” Konradowym grodzie odbędzie się „marsz równości”. Organizację marszu i patronat nad nim odbieram jako koniunkturalny ukłon wobec nieubłaganych praw rozwojowych współczesnego świata, który nie oglądając się na Boga ani na sumienie (obydwa te wymogi zapisaliśmy sobie w preambule Konstytucji jako źródła wartości), próbuje pod pozorem tolerancji i miłości usankcjonować i uczynić podstawą życia społecznego zło.

Złem są tu absolutnie gorszące, niezgodne z rozumem i Bożym Objawieniem stosunki homoseksualne, które zachodni świat podniósł do rangi praw człowieka i nazwał małżeństwem, a uczestnicy oraz sympatycy marszów (ateiści, a także katolicy bezwstydnie zaprzeczający nauczaniu Kościoła) domagają się, by „rewelacje” te wcielić w system prawny naszego kraju.
T o jest najbardziej oburzający, budzący zgorszenie punkt programu tych marszów. Do innych trudno mieć jakieś zastrzeżenia. To sofistyczne frywolitki w rodzaju „wolności słowa, wolności zgromadzeń, niedyskryminacji z powodu płci, niepełnosprawności, pochodzenia etnicznego, wyznania, orientacji seksualnej czy poglądów”, które brzmią demagogicznie z tej racji, że wszystkie te oczekiwania są w naszym kraju spełnione. Na ich straży stoi prawo oraz instytucje państwa. A marsze odbywają się nie po to, by przekonać do „niedyskryminacji”, bo tej nie ma, lecz po to, by przemocą narzucać pewien sposób rozumienia „niedyskryminacji” – pod postacią zgody na legalizację małżeństw par jednopłciowych. Społeczeństwa zachodnie już się na nią zgodziły, tego samego duch postępu żąda od nas. Nie godzi się na nią Boże Objawienie, które nie podlega negocjacji, stąd taka nienawiść manifestantów wobec Kościoła, który nie może zmienić odwiecznego depozytu wiary.
M oże więc zgodzi się na nią rozum? Owszem, mógłby to uczynić, ale pod warunkiem, że dokonałoby się jakieś nadzwyczajne odkrycie naukowe, które wiarygodnie i jednoznacznie rozpoznałoby skłonności homoseksualne jako zgodne z naturą człowieka i możliwe do realizacji w sposób harmonizujący z jego anatomiczną budową i kształtem narządów płciowych. Gdyby tak się stało, to nie wolno nam się sprzeciwiać, raczej oburzać, że odkryliśmy tę prawdę tak późno. Nie słyszałem jednak o takim odkryciu, a  w świecie nauki spór o genezę i status zjawiska jest żywy jak dawniej. Zatem postulatorzy „niedyskryminacji” pod oczekiwaną postacią wychodzą przed szereg, zaś ich żądanie ma charakter złośliwie doktrynerski, stąd trzeba trzeźwo rozsądzić, że rozum w tej dziedzinie nakazuje w dalszym ciągu daleko idącą powściągliwość. Nie liczą się z tym organizatorzy i patroni płockiego marszu, czemu się nie dziwię (ideologia zaślepia). Pamiętając o słowach św. Augustyna „Kochaj człowieka stworzonego przez Boga, a nie błędy stworzone przez człowieka”, mimo że gorszy mnie i obraża zachowanie uczestników marszów, szczególnie manifestowana tam wulgarność i kpina z obrzędów religijnych oraz kluczowych dla naszej cywilizacji wartości, jak małżeństwo i rodzina, odradzam naśladowanie kiboli z Białegostoku, natomiast od władz wydających zgodę na organizację takich marszów oczekuję wnikliwszego rozpoznania promowanych podczas nich idei i przyglądania się sposobom ich manifestowania, bo niektóre mają charakter gorszący, a takie są zakazane przez prawo (art. 51, 140, 141 kw). No i czekajmy na ostateczny głos nauki, Pan Bóg już się wypowiedział.

Wiesław Kopeć

* Informujemy, że redakcja nie musi się utożsamiać z poglądami zawartymi w felietonach. W tym gatunku dziennikarskim ich autorzy wyrażają własne zdanie.