Mysia polityka

Szara myszka, czy też znana z ubóstwa mysz kościelna, a może szalenie cicha mysz pod miotłą – takie obecnie mamy wyobrażenia o tych niepozornych gryzoniach. Jednak kiedyś bywało inaczej. Zwierzęta te cieszyły się szacunkiem istot świętych bądź też wzbudzały strach jako zwierzęta pochodzące ze świata zła i ciemności. W starożytnym Egipcie były one atrybutem boga Horusa i bogini Izydy, a co za tym idzie – uchodziły za święte. W antycznej Grecji spokrewniony z nimi był sam piękny Apollo. On to, gdy chciał skarcić jakiegoś kapłana, który obraził jego świątynie, zsyłał nań myszy. Podobnie też i u Filistynów myszy były święte. Niemniej to właśnie Filistynom Jahwe – za kradzież Żydom Arki Przymierza – zesłał te gryzonie (przy czym mysią karę wzmocnił jeszcze wrzodami na pośladkach). Tak to nękani myszami (i wrzodami) Filistyńczycy oddali Arkę. U Żydów myszy nie miały najlepszej opinii, symbolizowały bowiem śmierć, chciwość, łakomstwo, ale i płodność. W naszej polskiej świadomości myszy to przede wszystkim historia króla Popiela. Żeby lepiej się nastroić do jej analizy, skosztujmy zupę „mysie ogonki”. Zupę tę przygotowywała babcia pana Roberta i choć nie pochodziła ona z Kruszwicy, to dzieliła ją od jej domu odległość nieprzekraczająca 70 km, czyli nie tak znowu daleko, aby zupa ta nie mogła stać się daniem flagowym dla okolicy Gopła. Wystarczą konsekwentne i stosowne działania władz lokalnych, a nowa tradycja wkroczy na nasze stoły (aby produkt został wpisany na Listę Produktów Tradycyjnych, wystarczy udokumentować 25 lat jego obecności na danym terenie).

Zupa „mysie ogonki” wg Roberta Henkego
Skład:

2 l rosołu drobiowego;
4 ziemniaki;
2 laski kiełbasy (np. podwawelskiej);
1 cebula;
ocet;
natka pietruszki;
na kluski;
100 g mąki;
1 jajko;
sól, pieprz.

Wykonanie:
Pokrojone w kostkę ziemniaki wrzucamy do rosołu. Następnie przesmażamy – również pokrojone w kostkę – kiełbasę wraz z cebulą. Dodajemy to do zupy i gotujemy. Ze składników na kluski zagniatamy elastyczne ciasto i z jego fragmentów „kulamy” wprost do zupy „mysie ogonki”. Całość jeszcze chwilę gotujemy. Zupę podajemy, dodając do każdego talerza 1/2 łyżki octu i odrobinę natki pietruszki.


W średniowieczu myszy były powszechnie znanymi „wykonawcami” gniewu Boga. Zagryzły nie tylko złego Popiela, ale wielu innych ówczesnych europejskich dygnitarzy (i tylko błąka się w myślach pytanie, dlaczego przestały to robić). Otóż w X wieku podobna kara spotkała biskupa mogunckiego Hattona, który podczas wielkiego głodu zamiast wspierać poddanych, zebrał wszystkich biednych i głodujących w jednej szopie, a potem kazał ich podpalić. Kara Boska spotkała go natychmiast w postaci agresywnych myszy. Biskup starał się ratować ucieczką na jedną z reńskich wysepek, ale i to go nie uratowało. Sama zaś wysepka do dzisiaj nosi nazwę „Mysiej”. Nasz słowiański Popiel zginął za gnębienie i mordowanie ludzi bez powodu oraz za nieokiełznaną chciwość. Choć w puencie tej historii mogłoby się znaleźć, iż facet był pod wpływem tej złej, niegodziwej…, ale to byłoby już zbyt polityczne.
Tekst i stylizacja Izabela Chudzyńska
fotomontaż Piotr Chudzyński