Ubywa wątpliwości prawnych związanych z kwestionowaniem ważności umów o kredyty walutowe. Przejawem tego jest jednolite orzecznictwo sądów, opierające się na coraz bardziej jednoznacznych orzeczeniach Sądu Najwyższego. Przy czym czasem orzeczenia te wzbudzają nowe wątpliwości.
Duże znaczenie dla ujednolicenia postrzegania umów frankowych miała uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 kwietnia 2022 r. wydana w sprawie o sygnaturze akt III CZP 40/22, zgodnie z którą sprzeczne z naturą stosunku prawnego kredytu indeksowanego do waluty obcej są postanowienia, w których kredytodawca jest upoważniony do jednostronnego oznaczenia kursu waluty właściwej do wyliczenia wysokości zobowiązania kredytobiorcy oraz ustalenia wysokości rat kredytu, jeżeli z treści stosunku prawnego nie wynikają obiektywne i weryfikowalne kryteria oznaczenia tego kursu.
Uchwała ta dodała odwagi frankowiczom, którzy widząc jednoznaczną ocenę stanu prawnego, zdecydowali się podjąć walkę w celu stwierdzenia nieważności umowy. Słusznie.
Pojawiła się jednocześnie nowa okoliczność wymagająca rozstrzygnięcia. W tej samej uchwale Sąd Najwyższy stwierdził, że postanowienia sprzeczne z naturą stosunku prawnego, jeśli spełniają kryteria uznania ich za niedozwolone postanowienia umowne, nie są nieważne, lecz nie wiążą konsumenta w rozumieniu art. 385 1 k.c. (...)
w papierowym wydaniu TP w E-wydaniu (kup e-wydanie Tygodnika Płockiego)
radca prawny Karol Olkuski
kancelaria@olkuski.legal
pl. Stary Rynek 2 lok. 1B, Płock
Chcesz być na bieżąco z wieściami z naszego portalu? Obserwuj nas na Google News!
Twoje zdanie jest ważne jednak nie może ranić innych osób lub grup.
Komentarze