Kajakowym szlakiem Skrwy Prawej

Chyba najbardziej znany w Polsce spływ kajakowy prowadzi wodami Krutyni na Mazurach. Naszym zdaniem adrenaliny na tej trasie jest jednak tyle, co kot napłakał. O wiele więcej pozytywnych emocji przynosi zapomniana przez wielu miejscowa Skrwa Prawa. Gwarantuję, że spływ tą rzeką w dobrym towarzystwie na niejednym grillu da okazję do przynoszących wypieki na twarzy wspomnień.
Skrwa, o której mowa (w uzupełnieniu – jest jeszcze Skrwa Lewa, po drugiej stronie Wisły), jest prawym dopływem Wisły o długości 114 kilometrów. Według Wikipedii źródło rzeki znajduje się w powiecie żuromińskim w okolicach wsi Płociczno. W górnym biegu meandruje w podmokłej dolinie, przepływa przez lasy nieopodal Sierpca, przez jezioro Skrwilno. Przed ujściem do Wisły wcina się w głęboką dolinę Wysoczyzny Płockiej i przez Brudzeński Park Krajobrazowy uchodzi do Zbiornika Włocławskiego (tak w nomenklaturze nazywana jest Wisła od Płocka do Włocławka). Skrwa ma tylko 2 większe dopływy: Wierzbicę i Sierpienicę. Wzdłuż rzeki biegnie szlak turystyczny im. Bolesława Krzywoustego. Warto także wiedzieć, że rzeka ta wyznacza granicę pomiędzy historycznymi ziemiami: Mazowszem i ziemią dobrzyńską.
Ten prawobrzeżny dopływ Wisły został przez lata wyjątkowo zapomniany i zaniedbany. I dobrze! To właśnie bowiem stanowi o największym uroku tej rzeki. Nikt nie chce jej „prostować”, nie sypią wałów, nie wycinają okolicznych zarośli, a drzewa przewrócone przez bobry bądź podczas silnych wiatrów w wielu miejscach tworzą zapory na pierwszy rzut oka nie do przebycia. Niejednokrotnie trzeba wysiąść z kajaka i albo przeciągnąć go przez zagradzający wodę pień, albo nadłożyć drogi, omijając przeszkodę po pokrzywach wzdłuż rzeki. Gwarantuję: kto raz posmakuje tej przygody, zawsze będzie chciał tam wracać. My z grupą kilkunastu znajomych corocznie pokonujemy trasę z Janoszyc (koło Brudzenia) do Cierszewa. Póki co, nikomu z nas się to nie znudziło; choć trudno uwierzyć – każdego roku rzeka jest inna.
Zapyta ktoś: a jak przewieźć kajaki, jak wrócić wieczorem do domu. Podpowiadamy: nie wracać! Wystarczy dogadać się z kierownikiem Ośrodka Rekreacyjno-Szkoleniowego w Cierszewie. Nie dość, że otrzymamy kompletnie wyposażone kajaki, to wywiozą nas jeszcze razem ze sprzętem do Janoszyc, a wieczorem przygotują pyszne dania z grilla i zaoferują nocleg. Oczywiście za wszystko będziemy musieli zapłacić. Ale przecież nikt nie mówił, że adrenalina nic nas nie będzie kosztować.
I jeszcze jedna ważna uwaga, niekoniecznie związana z samym spływem. Większość z nas ma w pamięci najnowszą wersję filmu „Znachor” (według książki Dołęgi-Mostowicza) z Bogumiłem Bińczyckim. Jest jednak jeszcze jedna wersja – starsza, przedwojenna. Dla nas – mieszkańców Mazowsza Płockiego być może nawet ważniejsza. Przede wszystkim z tego powodu, że to pałac i park Piwnickich w Sikorzu nad Skrwą były tłem dla tej przedwojennej wersji „Znachora”. W tym samym miejscu Julian Tuwim pisał swój poemat satyryczny „Bal sanacji”.    Szat

Co warto zwiedzić w okolicy?
(ze strony int. powiatu płockiego)

Rokicie – kościół p.w. św. Małgorzaty murowany z 1310 r.; dwór murowany z początku XX w.;
Bądkowo Kościelne – kościół p.w. św. Szczepana z lat 1781-1790; dzwonnica murowana z 1926 r.;
Siecień – kościół p.w. św. Józefa murowany z 1584 r.; zespół dworski i spichlerz murowany z lat 1911-1920; park z początku XX w.;
Sikórz – kościół p.w. św. Trójcy murowany z lat 1911-1920; kaplica cmentarna drewniana z połowy XIX w.; dwór murowany z połowy XIX w.; park z 1930 r.;

oraz
– dwory murowane w Główinie, Winnicy, Brudzeniu, Karwosiekach Cholewicach, Rembielinie wraz z pozostałościami zabytkowych parków;
– drewniane młyny wodne w Bądkowie Rochnach, Janoszycach (1880-1890), Turzy Małej (II poł. XIX w.) i Radotkach (pocz. XX w.);
– zagroda wiejska w Murzynowie,
– dom młynarza w Cierszewie.