Jak złowić leszcza (2)

Sprzęt do łowienia leszczy nie może być masywny, ponieważ ryby te zasysają przynętę podobnie jak liny. Chętnie podejmują ją delikatnie i wloką w kółko, trudno je natomiast skłonić, by ją mocno chwyciły. Dlatego tak ważne jest, aby przynęta zachowywała się bardzo naturalnie. Żeby to osiągnąć, żyłka musi być cienka, a haczyk mały.
Jeżeli ryby nie biorą, nie wahajmy się zmienić przynęty. Leszcze nieraz zachowują się tak, jakby same nie wiedziały, czego chcą. W takiej sytuacji dobrze jest założyć na haczyk kawałek chleba razem z jakąś inną przynętą.
Podczas łowienia ze spławikiem brania leszczy są zwykle wyraźne i łatwe do rozpoznania. Zdarzają się oczywiście przypadkowe trącenia żyłki jak zawsze, gdy łowimy ryby żerujące w zwartych ławicach, ale i tak przy technice spławikowej jest ich mniej niż przy innych metodach, ponieważ dużo mniej żyłki znajduje się wówczas w wodzie. Ponadto gdy ryba potrąci żyłkę, spławik się wprawdzie zanurzy, ale nie wykona żadnego ruchu w płaszczyźnie poziomej. Prawdziwe, solidne brania można rozpoznać po wijącej się w głąb żyłce. Spławik często odpływa przy tym w bok.
Chociaż bardzo lubimy łowić leszcze wędką ze spławikiem, to jednak feeder z koszyczkiem jest sposobem znacznie skuteczniejszym. U nas dużą popularność zdobyła sobie oblepiona zanętą sprężyna. Też jest dobra, ale tylko na łowiskach długo i dobrze nęconych.
Kto stosuje drgające szczytówki, musi się upewnić, że łowi i nęci dokładnie w tym samym miejscu. Najprościej to osiągnąć obierając sobie na przeciwległym brzegu jakiś charakterystyczny punkt, na przykład drzewo. Zanętę należy wymieszać z mniejszą ilością wody niż przy metodzie spławikowej, ponieważ zwykle będziemy łowili dość daleko. Porcja zanęty musi więc wytrzymać katapultowanie na znaczną odległość, ale powinna się dosyć szybko rozpuścić na dnie zwiększając pole wabienia.

Tekst i fot. Andrzej Konowrocki