Duże płocie ze stojącej wody (2)

Czasem są przy dnie, kiedy indziej pod samą powierzchnią wody. Często sukces zależy właśnie od rozpoznania, na jakiej głębokości ryby żerują. Dobrze to ilustruje przebieg połowu płoci na wpływie rzeki do zbiornika zaporowego. Obaj wędkarze stosowali tę samą zanętę, a na haczyki nakładali białe robaki. Jeden łowił 2,5-gramowym wagglerem, drugi pikerem z koszyczkiem zanętowym. Spławikowiec w ciągu godziny złowił 17 bardzo ładnych płoci, jego kolega tylko dwie średnie sztuki, choć założył bardzo mały haczyk i wydłużył przypon do 1,5 metra. Zamiana miejsc nic nie dała, w dalszym ciągu na zestaw spławikowy ryby brały znacznie lepiej. Tamtego sierpniowego dnia waggler okazał się bezkonkurencyjny, bo płocie interesowała tylko ta przynęta, która wolno spływała kilka centymetrów nad dnem.
Zbiorniki zaporowe to nie tylko główny basen, przez który przepływa rzeka. Wiele partii tych akwenów (zatoki, odnogi) skrywa woda stojąca. Łowiąc w takim miejscu warto znaleźć choćby najmniejszy przepływ lub prąd podwodny. Dowodzi tego kolejny przykład. Dwaj wędkarze używali odległościówek, stosowali tę samą zanętę i takie same przynęty. Pierwszy z nich rzucał zestaw na wypłycenie znajdując się około 30 metrów od brzegu, skąd wyciągał dużo niewielkich płotek. Drugi łowił o wiele bliżej, brania miał rzadsze, ale jego płocie były wyborne. Natrafił na prąd podwodny, który odbijał od głównego nurtu przepływającej przez zbiornik rzeki i opływał wypłycenie, odkryły go oczywiście doświadczone płocie i żerowały ochoczo w wąskim pasie przepływu.
W sztucznych zbiornikach wędkarze najczęściej łowią leszcze i krąpie, których zwykle jest tam zatrzęsienie. Można wtedy trafić na okazałe płocie, przebywające około pół metra nad dnem, niekiedy i wyżej, jeśli łowisko jest głębokie.

Tekst i fot. Andrzej Konowrocki