Duże karpie (1)

Karpie, szczególnie te duże, uchodzą za bardzo przebiegłe ryby, które są niezwykle trudne do złowienia na wędkę. Czy jest tak rzeczywiście?
W Polsce już od ponad dwudziestu lat łowi się karpie metodą włosową na kulki proteinowe. W okresie tym bardzo wzrosła też presja wędkarska na wszystkie lepsze łowiska karpiowe. Po pewnym czasie zaznaczył się jednak wyraźny spadek efektywności połowów tych ryb. W Anglii, jak również wielu innych krajach Europy Zachodniej – w tym także w Polsce, wszystkie złowione duże karpie są zawsze wypuszczane z powrotem do wody. Niektóre z tych ryb dają się bardzo łatwo rozpoznać na podstawie ich cech charakterystycznych. Pozwala to wyciągnąć wnioski, czy ryby te rzeczywiście potrafią się czegoś nauczyć.
Wiele karpi dało się już dziesiątki razy złowić na wędkę, a niektóre z nich padały łupem wędkarzy jeszcze częściej. Większość z nich fotografowano nawet po kilka razy w ciągu roku. Były tak duże, że nie zawsze udawało się zrobić im zdjęcie w całości razem z dumnie trzymającym je wędkarzem. Czy wszystko to świadczy o inteligencji dużych karpi?
Kulkom proteinowym można nadać różny zapach, różny smak, ewentualnie różny kolor i wielkość, ale są one – i zawsze pozostaną – kulistą przynętą. Jeżeli jakiś karp daje się kilkadziesiąt razy zaciąć na tę samą przynętę, potem wyciągany jest na brzeg i czasami trzymany przez całą noc w siatce, aż do momentu, kiedy będzie dostatecznie jasno, żeby zrobić zdjęcia, to chyba powinien się on czegoś po tych wszystkich stresach nauczyć. Moim zdaniem nie dałoby się tego powtórzyć z żadnym innym dzikim zwierzęciem, nawet z przysłowiową „głupią gęsią”.
Czy karpie są rzeczywiście tak trudne do złowienia? Odliczcie sobie z całego czasu przeznaczonego na wędkowanie te wszystkie godziny, gdy duże karpie absolutnie nie brały.


Tekst i fot. Andrzej Konowrocki