Bezkarna „praworządność”

Media informują, że sędzia Juszczyszyn, twarz sędziowskiej i nie tylko sędziowskiej opozycji walczącej o „praworządność” w Polsce, został w roku 2015 przyłapany w miejscowości Wikasy koło Giżycka na prowadzeniu samochodu z prędkością 101 km na godzinę. „Policjantowi okazał legitymację sędziowską i nie poniósł konsekwencji” (cytat z WP). A więc immunitet sędziowski chroni także przyłapanych na gorącym uczynku? Jeśli tak, to jest zwyczajnym prawniczym łajdactwem. Nie słyszałem, aby zachowanie sędziego Juszczyszyna oburzyło choć jednego obrońcę „praworządności”, a przecież swoim postępkiem zhańbił ideę, której broni, skompromitował funkcjonariuszy policji, którzy zamiast bronić prawa, zostali zmuszeni do obrony pana sędziego, i w końcu skompromitował wszystkich ideowych wojaków na rzecz „praworządności”, którzy wiernie stali i nadal stoją u boku pana sędziego, choć ich wszystkich zrobił w bambuko. Niestety takie „stróżowanie” na rzecz praworządności urąga przyzwoitości i dowodzi, że PiS-owska reforma sądownictwa, choć wykonywana topornymi środkami, jest potrzebna.
Nie da się ukryć, że jesteśmy marnym społeczeństwem, w którym poczucie praworządności nigdy nie zdołało rozwinąć się należycie. Jakże żałośnie brzmią te wszystkie przechwałki rodaków o nieprzestrzeganiu prawa („prawo jest po to, aby je łamać”) od najmłodszych lat życia pod bardzo różnymi postaciami. A zaczyna się od cwaniactwa w szkole, od ściągania na klasówkach, nieczytania lektur (i udawania, że się je zna), by potem w wieku dojrzałym przybrać postać bohaterskiego przekraczania prędkości na drodze (choć ginie tylu ludzi), brawurowej jazdy po pijanemu, czy tak popularnego w naszym kraju obchodzenia systemu podatkowego, czego skutkiem są potem rażące niedobory w budżecie. Tego rodzaju „radzenie sobie w życiu” zawsze było wysoko cenione przez rodaków. Może dlatego filantropijna akcja Jurka Owsiaka cieszy się takim uznaniem, że pomaga choć trochę uciszyć skalane sumienia. Niestety, niewiara rodaków w moc prawa i konieczność budowania na jego fundamencie życia społecznego jest zatrważająca, także niewiara etatowych obrońców rzekomej, a nie prawdziwej praworządności.
Po przegranej batalii o gimnazja (chwała Bogu, że zostały zniesione) opozycja chwyta się każdego możliwego środka, by dołożyć rządowi. Nie udała się zagrywka ze strajkami nauczycieli, nie wyszła „walka o demokrację”, może powiedzie się „wojna o praworządność”. Ale marna to będzie „praworządność”, w której immunitety będą chronić drani przyłapywanych na gorących uczynkach, a swój będzie krył swego, choćby ten był nie wiem jak wielkim łajdakiem. Wcale nie dziwię się, że twarzą tej walki stał się właśnie sędzia o wątpliwej reputacji moralnej, bez zdolności honorowej. Te braki jednak nie przeszkadzają nikomu z walczących o „praworządność”, jak nie przeszkadza im kabaretowa uchwała połączonych Izb Sądu Najwyższego, który nakazał, żeby sędziowie wybrani z rekomendacji nowego KRS-u, którzy do pewnego momentu byli sędziami (sprawy zakończone), nagle przestali nimi być, oczywiście w imię zapewnienia obywatelom możliwości korzystania z konstytucyjnego prawa do „bezstronnego i niezawisłego sądu”. W rezultacie Trybunał Konstytucyjny zawiesił uchwałę Sądu Najwyższego, na co w odpowiedzi Sąd Najwyższy orzekł (na razie tylko głosem swojego rzecznika), że „postanowienie TK nie może być skuteczne”. A więc wojna! Co może się wyłonić z tej wojny najwyższych organów władzy sądowniczej naszego państwa?  Czy na pewno praworządność? A jeśli tak, to jaka?

Wiesław Kopeć

* Informujemy, że redakcja nie musi się utożsamiać z poglądami zawartymi w felietonach. W tym gatunku dziennikarskim ich autorzy wyrażają własne zdanie.