Belzebub przeciw zielonemu Płockowi

Osłupiałem z zachwytu, kiedy przeczytałem postulaty I Płockiego Marszu Równości, który odbył się, mam nadzieję (piszę to przed Marszem), w przyjaznej atmosferze w minioną sobotę. Hasła przysłali mi Organizatorzy Marszu z całym pakietem zarzutów i oskarżeń pod moim adresem za felieton pt. „Parady równości a prawa rozumu”. Na zarzuty odpowiedziałem na stronie „Tygodnika”, a hasłom przyjrzałem się uważnie. Oto one. Kto nie był albo się nie interesował, ma okazję się dowiedzieć. A więc do rzeczy: „Polska równa i sprawiedliwa dla wszystkich” (super!, popieram!). „Polska bezpieczna dla wszystkich obywateli” (jestem zachwycony!). „Tolerancyjny Płock” (o niczym bardziej nie marzę!). „Zielony i czysty Płock” (no chyba skonam z zachwytu!). „Płock bez barier” (nie mam nic przeciw!). Piękne hasła, bardzo pożyteczne postulaty – ważne dla wszystkich mieszkańców, dla 140 tysięcy ludzi mieszkających w cudownym grodzie Konradowym nad Wisłą. I zdziwienie, z mediów dowiedziałem się, że Organizatorzy zgłosili tylko 500 uczestników. Jak to? Dla takich haseł, z których korzyści mogą czerpać dziesiątki, może setki tysięcy ludzi przez kolejnych tysiąc lat, tylko 500 spodziewanych uczestników?

Dla takich haseł na Marsz powinno pójść całe miasto, może powinny zjechać okoliczne wioski. To powinien być piknik rodzinny dla 100 tysięcy ludzi, z kiełbaskami, watą cukrową, a nawet z potańcówką. Taka zabawa zjednoczyłaby wszystkich w radości i solidarności. Księża i świeccy, niscy i wysocy, bruneci i blondynki, platformersi i pisuarzy, liberałowie i faszyści, wszyscy równi, wszyscy razem, bez barier, bez uprzedzeń, szczęśliwi i dumni, pełni wzajemnej tolerancji i szacunku. Skąd więc taki klops? 500 ludzi, w tym, domyślam się, połowa przyjezdnych, którzy obsługują wszystkie takie imprezy w całej Europie. Czyżby mieszkańcy grodu nad Wisłą byli jakimiś ponurakami, którzy nie znają się na wolności, solidarności, tolerancji, szacunku, równości, nie chcą czuć się bezpieczni, nie obchodzi ich troska o przyszłe pokolenia? To niemożliwe. Co jest grane, skąd taka nieufność, skąd tak słabe zainteresowanie najświętszymi dla demokracji wartościami?
Skąd wreszcie ogłoszony 8 sierpnia, na dwa dni przed Płockim Marszem Równości, komunikat Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski ostrzegający ludzi przed tego typu marszami? Skąd w tym komunikacie przytoczone słowa papieża Franciszka, którego i mnie przypomnieli Organizatorzy Marszu jako swojego idola, którego powinienem się słuchać. Zatem się słucham. Papież mówi o rewolucji obyczajowej (może nie wie, o czym mówi!), jaką rzekomo niosą na sztandarach uczestnicy owych marszów (w Gdańsku były to rysunki żeńskich narządów płciowych): „Ta rewolucja w obyczajach i moralności często wymachuje «flagą wolności», ale w rzeczywistości niesie dewastację duchową i materialną niezliczonym ludzkim istotom”. A więc to tak. „Zielony i czysty Płock bez barier” grozi dewastacją duchową! I kto to powiedział? Sam papież Franciszek, ten tak super tolerancyjny papież. Czy to papież? To diabeł wcielony, jeszcze gorszy od abpa Jędraszewskiego. A arcybiskup Gądecki? Apeluje, żeby samorządowcy i parlamentarzyści nie ulegali presji uczestników marszów i nie wprowadzali do polskiego prawa ich postulatów. A to Belzebub. Jest przeciw czystemu miastu, przeciw równości, sprawiedliwości, tolerancji. A Państwo? Dlaczego Państwa zabrakło na tym cudownym I Płockim Marszu Równości, który podniósł na wyżyny tak zaszczytne i ważne postulaty, na które z taką natarczywością nastają siły ciemności?

Wiesław Kopeć

* Informujemy, że redakcja nie musi się utożsamiać z poglądami zawartymi w felietonach. W tym gatunku dziennikarskim ich autorzy wyrażają własne zdanie.