A wszakże M. Zimińska ma talent niezaprzeczalny

Wielu z tego miasta uciekało. Przede wszystkim do Warszawy. Dopiero po latach zdawali sobie sprawę, jak mocno wpłynął na nich pejzaż dzieciństwa. Mira Zimińska-Sygietyńska z dumą przyjęła tytuł honorowego obywatela i do miasta, do którego miała „cholerny sentyment”, wielokrotnie wracała z zespołem „Mazowsze”. Ze wzruszeniem wspominała ulice, po których biegała, park na Górkach Niemieckich i stary teatr z widokiem na Wisłę. Znana artystka, muza Hemara, kobieta-dyrektor, zjeździła pół świata, ale pozostała płocczanką.
Zanim Mania Burzyńska została Mirą Zimińską upłynęło kilkanaście lat. Spędzone w Płocku dzieciństwo zapamiętała jako czas beztroski i zabawy, przerywany niezbyt miłym obowiązkiem szkolnym. Na pierwszym zachowanym zdjęciu widać roześmianą, pogodną dziewczynkę, która pewnie i odważnie spogląda na fotografa. Dziecięcy portrecik to nie pierwszy jej wizerunek. Ten „najmłodszy” uwieczniono w katedralnej polichromii. Trzy aniołki na filarze, po lewej stronie od ołtarza głównego. Jeden z nich (najprawdopodobniej środkowy) ma twarz małej Miry. Jak bardzo małej? Cztero, może pięcioletniej. Miała dużo szczęścia.

Lena Szatkowska
fot. archiwum SP nr 12