Toniowe spinningowanie (2)

Obserwacja lustra wody jest bardzo dobrym sposobem szukania okoni. Niestety – sposób ten jest nieskuteczny np. podczas silnego wiatru i sfalowanej powierzchni. Ale wtedy warto co jakiś czas obserwować mewy. Jeżeli zobaczycie, że ptaki kołują w jednym miejscu i często pikują do wody, to możecie być pewni, że tam właśnie grasują jakieś drapieżniki. To smutne – ale już dawno nie widziałem takiego widowiska.
Niekiedy dostrzeżecie tylko kilka ptaków, które powoli krążą nad jakimś rejonem i z rzadka podnoszą coś z wody. To również może być znak, że głębiej, nawet kilkanaście metrów pod powierzchnią, odbywa się wielkie żarcie. Poznacie to po sielawach, które unoszą się na wodzie. Niektóre z nich są mocno pokąsane, inne zaś tylko oszołomione. Takie miejsca również zapamiętajcie.
Sielawy żyją w czystych, głębokich jeziorach. Prowadzą ławicowy tryb życia. Żywią się zooplanktonem. W okresie od maja do sierpnia intensywnie żerują, przez co regularnie zmieniają głębokość, na której przebywają. Podręczniki podają, iż za dnia sielawy kryją się w głębinach (np. w jez. Wigry przebywają nawet na 60 metrach!), natomiast nocą ryby te rozpraszają się i podpływają ku powierzchni za unoszącym się do góry zooplanktonem. W rzeczywistości w ciągu dnia widziałem na echosondzie stada sielaw na głębokości od 8 do 20 metrów (najczęściej na ok. 10 – 14 metrach). Co ważne, sielawy odbywają tarło późną jesienią – w zależności od pogody od drugiej połowy listopada do końca grudnia – a ich tarliska znajdują się najczęściej na głębokości od 3 do 7 metrów. Zgadnijcie, gdzie w tym okresie będą czaić się drapieżniki toniowe?
Wędkując na trolling – gdy nie ma się żadnego punktu zaczepienia, najpierw badam krawędzie toni, później jej środek.

Tekst i fot. Andrzej Konowrocki