Późnojesienny spinning w płytkich łowiskach

Akweny zarośnięte przez znaczną część sezonu „siecią” roślinności wodnej, utkanej najczęściej z wywłócznika, rogatka, moczarki oraz rdestnicy, na powierzchni wody pokryte liśćmi grążeli, dodatkowo z szerokim pasem trzcin stanowią świetne siedliska wielu gatunków ryb. Trudność w dostępie do otwartej wody sprawia, że na tego typu łowiska często nie zwracamy uwagi i traktujemy je jako niegodne wędkarskiej wyprawy. Takich małych lub nieco większych jezior, jeziorek, stawów i starorzeczy mamy w kraju bardzo wiele, wystarczy rozglądnąć się po najbliższej okolicy. Namawiam, by pod sam koniec sezonu przebadać spinningiem właśnie takie łowiska, a wyniki mogą przejść nasze najśmielsze oczekiwania.
O tej porze nie zawsze dopisuje pogoda, a dni są już bardzo krótkie. Często wieje porwisty wiatr, zacina deszcz i śnieg, marzeniem bywa chwilka spokoju, nie mówiąc już o kilku promykach słońca. Trzeba zatem jak najlepiej wykorzystywać czas, bo na łowienie nie ma go zbyt wiele. Z drugiej strony, zbytnie nasłonecznienie łowiska nie jest pożądane, bowiem woda w takich akwenach jest teraz klarowna i przeźroczysta, zupełnie inaczej niż przez przeważającą część roku. Nie obawiam się lekkiego wiatru, przeciwnie, pomarszczona wiatrem powierzchnia wody sprzyja wędkarzowi. Jeśli w listopadzie lub na początku grudnia mocno przymrozi i jezioro pokryje się lodową taflą, a potem przyjdzie odwilż i uwolni choćby część powierzchni jeziora od lodu, wtedy nasze szanse na dobre połowy niebywale wzrastają. Przekonałem się już o tym wielokrotnie i zawsze z niecierpliwością oczekuję na ocieplenie. Niestety, często dzieje się tak, że listopadowy lód utrzymuje się już do wiosny.
Nieprawdą jest, że szczupaki wraz z nastaniem chłodów podążają w głębsze miejsca.

Tekst i fot. Andrzej Konowrocki