Matura polska czy międzynarodowa?

Polska matura otwiera drogę na studia w krajach UE, ale często nie wystarczy. Kandydaci muszą dopełnić dodatkowych formalności.
Należy pamiętać, że świadectwo powinno być przetłumaczone na język kraju, w którym dana osoba chce studiować. Niektóre uczelnie mogą wymagać, by świadectwo zostało poświadczone przez tłumacza przysięgłego. W większości krajów UE wprowadza się dodatkowo wymogi rekrutacyjne, np. egzaminy wstępne, rozmowy kwalifikacyjne, konkurs albo wymóg przedstawienia wykazu innych osiągnięć. Dlatego o szczegółowe kryteria przyjęć należy pytać na wybranej uczelni. W Danii, Hiszpanii, Irlandii, Portugalii, Finlandii, Szwecji czy Wielkiej Brytanii zasady rekrutacji ustalają same uczelnie i przyjmują w miarę wolnych miejsc. W Hiszpanii na niektórych kierunkach uniwersyteckich kandydaci nie muszą obowiązkowo zdawać ogólnokrajowego uniwersyteckiego egzaminu wstępnego, ale z uwagi na to, że często liczba kandydatów przewyższa liczbę miejsc, pierwszeństwo mają ci studenci, którzy do takiego egzaminu podchodzą. W niektórych krajach na większości kierunków nie obowiązują żadne wstępne warunki przyjęć. Np. w Belgii sprzeciw wywołują wszelkie próby wprowadzenia egzaminów wstępnych. We Francji uniwersytety to placówki publiczne, na które wstęp jest bez egzaminu (wyjątek stanowią wydziały medyczne i farmaceutyczne). Selekcja odbywa się nie podczas egzaminu wstępnego, lecz na pierwszych latach studiów. Generalnie limitów przyjęć nie ma także we Włoszech. Wyjątkiem są studia medyczne, ochrona środowiska, stosunki międzynarodowe.
Absolwenci polskich szkół ponadgimnazjalnych decydujący się na rozpoczęcie studiowania w UE mogą spodziewać się, że łatwiej im będzie dzięki międzynarodowej maturze. Jak wynika z sondaży, ponad tysiąc uczelni w kilkudziesięciu krajach świata uznaje IB, można ją zdawać w ponad 1,3 tys. szkół średnich. W Polsce do międzynarodowej matury przygotowują: warszawskie LO im. M. Kopernika, III LO im. Marynarki Wojennej w Gdyni, Szkoła Amerykańska w Warszawie, V LO im. Jakuba Jasińskiego we Wrocławiu, I prywatne LO i II LO im. Generałowej Zamojskiej i Heleny Modrzejewskiej w Poznaniu, prywatne LO im. Paderewskiego w Lublinie, III LO im. Bohaterów Westerplatte w Gdańsku oraz British School of Warsaw.
Matura międzynarodowa zapewnia studiowanie nawet na najlepszych europejskich uczelniach (Oksford, Cambridge) pod warunkiem zdobycia odpowiedniej liczby punktów. Jednak wiele zależy od samej uczelni. Tylko niektóre kraje europejskie (np. Finlandia, Włochy) regulują prawnie kwestię uznawalności International Baccalaureate. W innych krajach o tym, na jakich zasadach będzie ona uznana, decyduje sama uczelnia.
Ile kosztuje nauka
w Unii Europejskiej?
W większości krajów piętnastki publiczne szkoły średnie są bezpłatne. Generalna zasada mówi, że uczniowie i studenci z państw Unii mają na jej terytorium prawo do równego traktowania. Jeśli zatem w danym kraju ewentualną opłatę za szkołę pokrywa państwo, to musi ono płacić także za ucznia czy studenta przyjeżdżającego z innego kraju UE. W niektórych krajach (np. w Grecji, Danii) zapewniony jest bezpłatny dostęp do szkolnictwa wyższego. Także w Niemczech, gdzie uczy się najwięcej Polaków spośród krajów UE, studiowanie na państwowych uniwersytetach jest bezpłatne. Studenci regulują tylko niewielkie semestralne opłaty administracyjne. Podobna zasada obowiązuje we Francji, gdzie na państwowych uniwersytetach płaci się tylko wpisowe. W innych krajach systemy opłat za studia są bardzo zróżnicowane, od wpisowego po stałe czesne i zależą oczywiście także od tego, czy studiuje się na uczelni państwowej, czy prywatnej. Uczelnie mogą przyznawać stypendia, do których za kilka dni Polacy będą mieli takie same prawo jak wszyscy inni młodzi obywatele UE. Informacje, najlepiej zdobywać na uczelni, w której chcemy rozpocząć kształcenie.
Edukacyjne ciekawostki
Systemy edukacyjne w państwach Europy Zachodniej różnią się od naszych. Dzieci i młodzież korzystają z zajęć w różnym wymiarze. Obowiązują inne kryteria wiekowe przyjęć do szkół. Przykładowo w Anglii obowiązek nauki istnieje dla dzieci w wieku od 5 do 16 lat. Edukacja obowiązkowa podzielona jest na 3 etapy (od 5 do 8 lat; od 8 do 11 lat; od 11 do 16 lat), z których każdy kończy się egzaminem badającym postępy w nauce. Ostatnim egzaminem jest GCSE (General Certificate of Secondary Education), który jest obowiązkowy dla osób chcących iść na studia i to od jego wyników zależy, na jaką uczelnię dany uczeń zostanie przyjęty.
We Francji edukacja obowiązkowa obejmuje dzieci od 6 do 18 lat. W szkołach francuskich dzieci uczą się sześć dni w tygodniu, ale za to w środy i soboty mają wolne popołudnia. W soboty zazwyczaj organizowane są tylko zajęcia sportowe. W trakcie całej edukacji uczniowie trzy razy zdają ogólnopaństwowe testy sprawdzające ich umiejętności. Wyniki nie wpływają jednak na promocję. Egzamin maturalny (bakalaureat) uczniowie zdają z większości przedmiotów. Obowiązuje ich materiał tylko ostatniej klasy. Uniwersytety przyjmują wszystkich, którzy zdali maturę; w szczególnych przypadkach (np. kierunki lekarskie) podstawą przyjęcia jest wynik z matury.
W niemieckim systemie edukacja jest zróżnicowana w poszczególnych landach. Obowiązek edukacyjny trwa 9 lat, zaczyna się od 6 roku życia, z wyjątkiem np. Berlina i Brandenburgii, gdzie wynosi on dziesięć lat. Szkoła podstawowa trwa zazwyczaj 4 lata. Następnym etapem może być gimnazjum ogólnokształcące lub szkoła związana już z profilem zawodowym, która przeważnie trwa 6 lat. Egzamin maturalny może być ogólnopaństwowy lub przygotowany bezpośrednio przez nauczycieli w szkole. Na większość kierunków studiów wyższych wstęp jest nieograniczony.
Uczniowie w Holandii rozpoczynają naukę w wieku 5 lat. Obowiązek edukacyjny trwa do 16 lat. Istnieje możliwość wyboru między szkołami publicznymi i państwowymi, przy czym oba typy są dofinansowywane równomiernie z budżetu państwa. Szkoły mają dużą swobodę w komponowaniu toku nauczania. Ministerstwo narzuca jedynie przedmioty, które muszą być zrealizowane, a szkoły samodzielnie rozkładają je na lata nauki.
(rad)