Jaź, ryba wczesnej wiosny (2)

Bardzo ważny wyznacznik naszego sukcesu stanowi wspomniane piaszczysto-żwirowe dno wytypowanego łowiska. Jaź znajduje tutaj najlepsze warunki do odbywania tarła. Tylko w przypadku braku takich miejsc ryby wycierają się na stanowiskach usłanych szczątkami obumarłych i odradzających się roślin. Aby całkowicie już zobrazować Czytelnikowi, jak wygląda dobre (w moim przekonaniu) łowisko, nie omieszkam wspomnieć oczywistego faktu, iż powinniśmy łowić w pobliżu kępki krzaczków lub podwodnych przeszkód.
Zestaw na jazie konstruuję tak, bym mógł dostrzec każde, nawet najdelikatniejsze puknięcie. W tym celu spławik wyważam za pomocą tylko jednej większej śruciny. Dodatkowo spłaszczam obciążenie, żeby zapobiec nazbyt szybkiemu spływaniu spławika do brzegu. Ponadto z premedytacją lekko zestaw przeciążam. Niemniej po zarzuceniu ma on wyglądać na wyważony na „włos”. Każde wyraźne przytopienie wystającej antenki kwituję natychmiastowym zacięciem. Z tego też powodu, w miarę sił i możliwości, trzymam wędkę w ręku bądź dłoń „na pulsie”, tj. na kiju.
Branie jazia jest bardzo charakterystyczne.

Tekst i fot. Andrzej Konowrocki