Wspomnienie o Wojciechu Siemionie (1928-2010)

Któż nie pamięta jego wyjątkowych interpretacji polskich wierszy, charakterystycznych pauz, akcentów i komentarzy. Uczył, jak czytać Mickiewicza, Słowackiego, Różewicza i Białoszewskiego. 21 kwietnia na koncercie w Płocku żarliwie przekonywał do Chopina i Norwida. W drodze powrotnej doznał poważnych obrażeń w wyniku wypadku drogowego w Ruszkach pod Sochaczewem. Zmarł w warszawskim szpitalu. Pożegnaliśmy Wojciecha Siemiona 7 maja na warszawskich Powązkach.
O mały włos nie został prawnikiem. Urodził się w Krzczonowie na Lubelszczyźnie. Trzy lata studiował prawo na uniwersytecie w Lublinie i uczęszczał na zajęcia do Studia Dramatycznego. W 1951 roku uzyskał dyplom warszawskiej PWST. Na początku kariery związany był z Teatrem Polskim w Szczecinie, potem z warszawskim Teatrem Ateneum, Teatrem Młodej Warszawy, Teatrem Komedia, Teatrem Narodowym, Powszechnym, Ludowym, Teatrem Polskim we Wrocławiu. Grał w Studenckim Teatrze Satyryków i w Kabarecie „Pod Egidą”. W 1972 roku założył teatr Stara Prochownia.
Był przede wszystkim mistrzem monodramu. Wspaniale recytował poezję, miał charakterystyczny, świetny głos. Nieprawdopodobnym sukcesem stało się przygotowane przez niego w 1959 roku widowisko Wieża malowana wystawione w STS-ie, składające się z ludowej poezji, ballad, przyśpiewek, komentarzy. To były początki teatru jednego aktora w Polsce.
Stworzył wiele wspaniałych kreacji aktorskich: m.in. w Historyi o chwalebnym Zmartwychwstaniu Pańskim Mikołaja z Wilkowiecka w reżyserii Kazimierza Dejmka w Teatrze Narodowym, Chochoła w Weselu w Teatrze Powszechnym w reżyserii Adama Hanuszkiewicza, w Śmiesznym staruszku Tadeusza Różewicza, góralskiego świątkarza w spektaklu Wowro. W swoim Teatrze Prochownia przygotował też słynną Mironczarnię wg prozy i wierszy Mirona Białoszewskiego.
Polubił go także szklany ekran. Miał na swoim koncie ponad sto ról filmowych. Zadebiutował w filmie Załoga Jana Fethke (1951). Potem oglądaliśmy go w: Przygodzie na Mariensztacie L. Buczkowskiego, Świadectwie urodzenia Różewicza (1961), komedii Piekło i niebo, Eroice i Zezowatym szczęściu Munka, w filmach Passendorfera – Kierunek Berlin, Ostatnie dni, Zwycięstwo. Grał w komediach Stanisława Barei, w Ziemi obiecanej A. Wajdy, Salcie Tadeusza Konwickiego, Skarbach ukrytych Krzysztofa Zanussiego, ekranizacji Przedwiośnia Filipa Bajona i Ubu królu Piotra Szulkina, Ostatniej akcji Michała Rogalskiego (2008). Występował w serialach telewizyjnych (Wojna domowa, Czterej pancerni i pies, Rodzina Leśniewskich, Złotopolscy, Sukces).
Ostatni koncert Wojciecha Siemiona miał miejsce w sali barokowej płockiego Opactwa. Wraz z żoną Barbarą Kasper czytali listy Chopina. Sam aktor recytował Mazurek Chopina, Homo sapiens Broniewskiego i Norwidowski Fortepian Chopina, komentując interesująco czas, w którym powstawały te wiersze. Jeszcze umawiał się na spotkanie w Petrykozach z Martą Kowalską i Waldemarem Woźniakiem. Dedykował przyjaciołom swoją Lekcję czytania. Jeszcze obiecał organizatorom koncertu, że będzie jechał ostrożnie, bo deszcz i mgła.

Pasją Wojciecha Siemiona było kolekcjonowanie sztuki nowoczesnej i ludowej, którą można było oglądać w jego domu w Petrykozach.
Lena Szatkowska