Wiek wiary. Kościół w Solcu ma sto lat

Wierni parafii pw. św. Wojciecha w Solcu koło Gostynina, która w tym roku świętuje stulecie konsekracji kościoła parafialnego, pielgrzymowali do Gniezna po relikwie patrona. Autentyczność relikwii świętego potwierdził prymas Polski abp Wojciech Polak.

W roku, w którym parafia Solec obchodzi setną rocznicę poświęcenia kościoła parafialnego, proboszcz parafii ks. Sławomir Buńkowski postanowił, aby w miejscowym kościele na stałe znajdowały się relikwie patrona parafii. W tym celu parafianie wraz ze swoim proboszczem udali się w pielgrzymce po relikwie do Gniezna. 
Relikwie św. Wojciecha przekazał delegacji z Solca prymas Polski abp Wojciech Polak, który zaświadczył o ich autentyczności, a także wpisał się do jubileuszowej księgi parafialnej. Relikwie św. Wojciecha zostały umieszczone w relikwiarzu, który ufundowali mieszkańcy miejscowości Wrząca w parafii Solec.
Proboszcz parafii ks. Sławomir Buńkowski podkreślił, że sto lat temu w tej niewielkiej wspólnocie parafialnej kościół wzniesiono – w ciągu jedenastu lat – ze składek parafian i kwest na terenie całego zaboru rosyjskiego, a jego styl architektoniczny to neogotyk nadwiślański.
Obchody stulecia konsekracji kościoła w parafii Solec będą trwały przez cały rok. Przypomniane zostaną ważne wydarzenia historyczne, na przykład wizyta prezydenta Ignacego Mościckiego. W planach jest też wystawa historyczna o parafii i jej mieszkańcach.

Parafia z XV wieku
Parafia pod wezwaniem św. Wojciecha w Solcu powstała prawdopodobnie w XV wieku, choć pierwsza wzmianka na jej temat pochodzi dopiero z roku 1506. Z wizytacji odbytej w 1609 roku wiadomo, że pierwszy kościół był drewniany. W połowie XVII wieku zastąpiono go nowym, także drewnianym.
Obecny kościół zbudowany został w latach 1891-1902 według projektu architekta Konstantego Wojciechowskiego, ale ostatecznie ukończono go w 1923 roku. W tym samym roku konsekrował go kard. Aleksander Kakowski z archidiecezji warszawskiej. 
Zachował się opis uroczystości sprzed 100 lat w aktach „Wizytacji Archidiecezji przez Najdostojniejszego Pasterza” (Warszawa 1924), w których pod datą 23 maja 1923 r. znaleźć można taki opis: „23 maja, w środę, już o 8-ej rano Eminencja rozpoczął długie a podniosłe ceremonie konsekracji nowej świątyni pod wezwaniem św. Wojciecha. O godz. 10.30 zaczęła się uroczysta Msza św., po której Eminencja udzielił wiernym zupełnego odpustu. Po Mszy św. katechizacja i bierzmowanie (…), po majowym nabożeństwie jeszcze raz Eminencja bierzmował, tak że wszystkich wybierzmowanych w tej parafii było 753 osoby”. Następnego dnia odbyła się szczegółowa lustracja kościoła.
Polichromię wnętrza świątyni wykonał Leon Zdziarski. W 1939 roku świątynia uległa uszkodzeniu. Odbudowano ją w 1952 roku. W czasie okupacji, po aresztowaniu proboszcza ks. Antoniego Szałkiewicza w 1940 roku, który zginął w Dachau, kościół został zamknięty.
Budowla jest utrzymana w stylu neogotyckim, murowana, z cegły na zaprawie cementowo-wapiennej, nieotynkowana z zewnątrz, z wieżą o wysokości 57 m. Wewnątrz przekryty jest sklepieniami krzyżowymi, a w zakrystii stropem płaskim. Więźba dachowa jest drewniana, wieszarowa. Dach jest dwuspadowy, kryty blachą miedzianą, nad prezbiterium znajduje się dach namiotowy, nad bocznymi pomieszczeniami – dwuspadowe.
Obecnie w kościele są trzy ołtarze: główny z rzeźbą Chrystusa Ukrzyżowanego oraz boczne Matki Boskiej Częstochowskiej i św. Wojciecha. We wnętrzu kościoła znajdują się: obraz Matki Boskiej Bolesnej w ażurowej ramie – kopia według Sassoferrata z XVIII wieku (odnowiono w konserwatorium w Gdańsku w 1981 roku), krzyż procesyjny drewniany z XVIII wieku oraz drewniane lichtarze o charakterze barokowym z XIX wieku.

(eg)

Fot. Gostynin24.pl

Fot.