W kwietniu 11 tys. obiadów w stołówce Caritasu

Płocki Caritas na terenie naszej diecezji rozda w tym roku ponad 800 ton żywności najuboższym. W zeszłym roku było podobnie.
– Rozdysponowaliśmy 857 ton żywności za 1 000 809 zł. Gdybyśmy otrzymali większą ilość, też by się nie zmarnowała – tłumaczy ks. Adam Przeradzki, zastępca dyrektora Caritas Płock. Makaron, dżemy, mąka trafią m.in. do trzech DPS-ów, kilku stowarzyszeń i wielu parafii z Płocka  i okolic. Produkty zostaną również wykorzystane do przygotowywania posiłków w dwóch stołówkach Caritasu w Płocku. – Dziennie stołuje się u nas 500 najuboższych osób – mówi ksiądz. – Tylko na stołówce przy ul. Sienkiewicza 34 w kwietniu wydaliśmy 11 tys. obiadów – dodaje Katarzyna Matusiak, kierownik stołówki przy ul. Sienkiewicza 34.

Diecezja płocka od kilku lat uczestniczy w programie PETA, związanym z dostarczaniem nadwyżek żywności dla najuboższej ludności europejskiej. Czy jesteśmy najuboższym krajem? Oczywiście nie. Do programu należą wszystkie kraje Unii Europejskiej, nie tylko z dawnego Bloku Wschodniego, ale także Włochy i Francja. Wszędzie znajdziemy osoby, które borykają się z problemem biedy.
Z unijnego programu PETA żywność dla Polski pozyskuje Polska Agencja Rynku Rolnego, która współpracuje z Federacją Banków Żywności, Polskim Komitetem Pomocy Społecznej, Polskim Czerwonym Krzyżem. Jednak to Caritas Polska jest największym odbiorcą, a później dystrybutorem darów wśród najuboższych. To stąd do Płocka trafi 800 ton żywności. Ile osób można dzięki tej ilości wykarmić? – Trudno konkretnie powiedzieć. Od lat współpracujemy z parafiami, stowarzyszeniami i DPS-ami. Ciągle przybywa nowych chętnych. Współpracujemy też z Miejskim Ośrodkiem Pomocy Społecznej w Płocku, dzięki czemu wiemy, że trafiamy do osób, które naprawdę tej pomocy potrzebują – mówi zastępca dyrektora Caritas Płock.
Diecezja płocka liczy ponad 800 tys. ludzi. Z Caritasem Płock w ubiegłym roku współpracowały 53 placówki, w tym Domy Pomocy Społecznej w Koszelewie, Ołdakach i Szczutowie, Katolickie Stowarzyszenie Brata Alberta i przede wszystkim parafie. Najaktywniej i od wielu lat z pomocą najbiedniejszym wychodzą: parafia Świętej Jadwigi, parafia Świętego Bartłomieja, Stanisławówka, kościół w Radziwiu oraz w Imielnicy. Powoli przygotowuje się do współpracy parafia Świętego Wojciecha.
Fara pomaga
250 rodzinom
W tym roku Caritas Płock otworzył w mieście nowoczesny magazyn, co usprawniło dystrybucję żywności do poszczególnych placówek na terenie diecezji (do tej pory produkty żywnościowe przywożone były z magazynu Caritas Polska z Warszawy). Obiekt powstał w wyremontowanych budynkach na terenie Wyższego Seminarium Duchownego przy ul. Nowowiejskiego.

Przyjeżdżają tutaj załadowane towarem tiry z różnych firm i zakładów produkcyjnych. Dowożą m.in.: mleko, mąkę, makaron, kaszę, cukier, dżem, herbatniki, dania gotowe, płatki kukurydziane. Trafią one m.in. do parafii Świętego Bartłomieja w Płocku. – Co miesiąc pomoc od nas otrzymuje 250 rodzin. W ubiegłym roku rozdaliśmy 19 ton żywności – tłumaczy ks. Wiesław Gutowski, proboszcz fary.
W tej parafii są odpowiednie warunki do przechowywania żywności. Jest to jeden z podstawowych warunków prowadzenia tego typu działalności charytatywnej. Drugi wymóg to stworzenie Zespołu Charytatywnego lub Parafialnych Zespołów Caritas, odpowiedzialnych za rozdawanie żywności osobom, które tej pomocy naprawdę potrzebują.
– Są różne kryteria przydzielania żywności. Przede wszystkim pod uwagę brana jest sytuacja ekonomiczna rodziny, poświadczona przez oświadczenia z ośrodków pomocy społecznej. Pomagamy też niepełnosprawnym, bezdomnym, osobom borykającym się z długotrwałą chorobą, alkoholizmem, samotnym matkom, rodzinom wielodzietnym. W tamtym roku z naszej pomocy korzystało też m.in. kilka parafii dotkniętych gradobiciem. Osób, którym trzeba pomóc, nigdy nie brakuje – dowiadujemy się w Caritas Płock.
Żeby dla wszystkich tego wsparcia starczyło, osoby, które odbierają żywność z Caritasu, podpisują zobowiązania, że nie korzystają z innych źródeł pomocy, płynących np. z PCK czy Banku Żywności.
Życie jest za drogie...
Systematycznie na placu przy plebanii obok fary ustawia się spora kolejka. Przypominają się lata 80., gdy w kościołach rozdawane były kostki pomarańczowego holenderskiego sera, mleko w proszku dla dzieci i metalowe puszki z olejem. Wtedy jednak sklepowe półki świeciły pustkami. Dziś sytuacja się zmieniła, ale wielu osób nie stać na zakupy w wypełnionych towarami sklepach. Tak jest w przypadku 43-letniej płocczanki. Nie chce zdradzać swoich danych. – W pewnym momencie okazało się, że życie jest dla mnie za drogie. Musiałam schować honor do kieszeni i szukać pomocy w kościele – tłumaczy. Z pozoru żyje w normalnej rodzinie. Ma swój dom, samochód, ale w ramach restrukturyzacji w firmie została przeniesiona na mniej płatne stanowisko, a mąż nie miał zleceń w swojej firmie. Co miesiąc do zapłacenia były rachunki i raty za kredyt. Kobieta stanęła przed wyborem: albo spłacać pożyczki, albo ugotować coś dzieciom na obiad. – W końcu trafiłam do Caritasu. Dalej staram się jakoś związać koniec z końcem, ale jest już nieco łatwiej – dodaje.
Zespół Charytatywny działający przy farze reaktywował swoją działalność rok temu. – Niestety, obserwujemy, że ludzi potrzebujących naszej pomocy wciąż przybywa – mówi ksiądz proboszcz Wiesław Gutowski.
Zespół nie tylko rozdaje żywność. Prowadzi też przy kościele zbiórki mebli i odzieży. – Zdarza się też, że bezpośrednio do drzwi plebanii pukają o pomoc osoby bezdomne czy będące w trudnej sytuacji, które nie są objęte pomocą zespołu charytatywnego. Pomagamy im w miarę możliwości indywidualnie – tłumaczy proboszcz.
W parafii Świętej Jadwigi również nie brakuje pracy. W grupie charytatywnej działa tu 12 członków ze Stowarzyszenia Rodzin Katolickich. – Kiedy zaczynaliśmy pracę 5 lat temu, pomagaliśmy 180 osobom. Dziś miesięcznie wydajemy żywność dla 740 osób. Rocznie jest to 80 ton żywności. Ludzie są coraz biedniejsi – mówi Mieczysław Sitek.
Paczki trafiają do osób, których dochód miesięczny nie przekracza granicy 500 zł. Zdarzają się rodziny wielodzietne, są też osoby samotne, takie jak kobieta, której zmarł niedawno mąż i musi się utrzymywać z jednej marnej renty. Ci najbardziej potrzebujący wsparcia wyłuskiwani są przez sąsiadów, środowiska parafialne, księdza proboszcza... Ale są tacy, którzy sami się zgłaszają. – Dostają m.in. 4 litry mleka, 2 kg mąki czy cukru. W dobrych miesiącach w paczkach rozdajemy po 11 produktów. To oczywiście nie pozwoli na przeżycie całego miesiąca, ale na pewno odciąży domowe budżety – tłumaczy Mieczysław Sitek.
Jedyny taki obiad
Caritas Płock wykorzystuje również część produktów do przygotowania codziennych obiadów dla potrzebujących w stołówkach przy ul. Sienkiewicza 34 i 54. – Obiady są częściowo dotowane przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Płocku i stąd wskazane przez MOPS osoby mogą z nich korzystać. Co miesiąc ilość wydawanych obiadów się zmienia. Raz jest 500, raz 550. Nie zdarza się jednak, żeby stołówka nie miała pracy – mówi Katarzyna Matusiak, kierownik stołówki.
Zawsze są to obiady dwudaniowe. W środę serwowana była zupa pomidorowa, a na drugie danie kotlet, ziemniaki i surówka. Podopieczni z MOPS-u podpisują listę i wymieniają talony na obiad. – Ale ludzie z miasta też mogą do nas przyjść. Zupa kosztuje 2 zł, drugie danie 5 zł. Jeżeli nie stać ich na obiad, mogą dostać za darmo zupę – dowiadujemy się na stołówce.
Codziennie chętnych na ten ciepły posiłek nie brakuje. Wciąż pojawiają się na obiadach te same osoby. Sporadycznie przemyka jakaś nowa twarz. W okresie zimowym jest oczywiście więcej osób niezarejestrowanych w MOPS-ie i niepłacących, których po prostu nie stać na uiszczenie opłaty za posiłek w stołówce Caritasu. To zarówno bezdomni, jak i alkoholicy, ale też ludzie biedni. Ta sytuacja od lat się utrzymuje. – Prowadzony przez nas program żywnościowy to tylko forma pomocy najuboższym. Zdajemy sobie sprawę, że nie zmieni sytuacji życiowej naszych podopiecznych, ale najważniejsze, że pomoże im przetrwać – mówi ksiądz Adam Przeradzki.

Blanka Stanuszkiewicz-Cegłowska
blanka@tp.com.pl