W Gawędzie o Sierpcu

– Spotykamy się w miejscu wyjątkowym i niezwykłym, a na dodatek w niezwykłym czasie, w którym „Matce Boga i ludzi na ziemi” złożymy w darze słowa zwykłe i niezwykłe. W poetycko-muzycznej gawędzie wypowiemy i wyśpiewamy Jej najpiękniejsze życzenia. Oczywiście w naszej opowieści nie zabraknie też innych wątków, które łączy w sobie tytułowa idea „By świat lepszy był” – tak rozpoczęło się w klasztorze Matki Boskiej Sierpeckiej muzyczno-poetyckie spotkanie zorganizowane przez dwóch dyrektorów: ks. Stanisława Zarosę, dyrektora gimnazjum Leonium i Ryszarda Szymańskiego, dyrektora Zespołu Szkół Samorządowych w Rościszewie.
Pierwsze spotkanie było zapowiedzią projektu pod nazwą „Poetyckie Gawędy w Domu Sierpeckiej Matki” z udziałem nauczycieli i uczniów obu szkół. Inicjującej edycji gawędy przyświecało motto z piosenki Eleni „By świat lepszy był”. Nastrojowo-refleksyjna część poetycka została przygotowana przez młodzież z Leonium, w części muzycznej zaprezentował się Chór „Canto” ZSS w Rościszewie. Występ tym bardziej ważny, że chór po raz pierwszy wystąpił w swoich oryginalnych strojach z własnym logo. Cały program spotkał się z niezwykle ciepłym przyjęciem słuchaczy, w gronie których byli sierpczanie, ale także miłośnicy dobrej muzyki i poezji z Warszawy, Gdańska, Płocka, Ciechanowa.
Autorem scenariusza jest Ryszard Szymański, dyrektor rościszewskiej szkoły, który z zamiłowania jest poetą amatorem, animatorem kultury. Ostatnio dwukrotnie zdobył tytuł laureata I miejsca w konkursach literackich dla nauczycieli organizowanych przez płocką kurię i MSCDN w Ciechanowie, a wcześniej otrzymał wyróżnienie przyznane przez Narodowe Centrum Kultury i Biuro Obchodów „Chopin 2010” za pomysł organizacji „Rościszewskich Spotkań z Muzyką F. Chopina”. Tym razem wystąpił w roli prowadzącego gawędę. Podczas spotkania można było usłyszeć wiersze i pieśni jego autorstwa.
– „Gawęda poetycka”, jeśli się przyjmie, pomyślana jest od strony merytorycznej jako cykliczna uroczystość organizowana przez szkoły w sierpeckim sanktuarium dla wszystkich miłośników nastrojowo-refleksyjnej gawędy, poezji i pieśni. Z edukacyjnego punktu widzenia jest próbą umożliwienia młodzieży szkolnej i nauczycielom udziału w kulturze, jej współtworzenia, a także rozwijania w sobie pasji i zdolności artystycznych – mówi o idei spotkań dyrektor Szymański. – Pomysł wydaje mi się znakomity, chociażby ze względu na twórczą współpracę między szkołami, kulturalne wykorzystanie sanktuarium i integrowanie wokół niego i naszej uroczystości wszystkich ludzi, którzy kochają dobrą poezję i muzykę, wyrastające z chrześcijańskich wartości, a nie z nihilistycznego bełkotu – dodaje ks. Stanisław Zarosa.
Pomysł spotkań to próba budowania alternatywy dla rzeczywistości, w której wiele osób czuje się coraz bardziej wyobcowanych, odizolowanych, obcych sobie. I, jak mówili pomysłodawcy gawędy, do tego, „by świat lepszym był”, potrzebne jest świadectwo o rzeczach pięknych, szlachetnych, dobrych i prawdziwych. O lepszym świecie przypominały także słowa piosenek Starego Dobrego Małżeństwa (w specjalnej aranżacji piosenki Starego Dobrego Małżeństwa zaśpiewało wprawdzie młode, ale równie dobre małżeństwo – Renata i Grzegorz Domańscy) i tekstów Stachury.
W muzyczno-poetyckiej wędrówce Ryszard Szymański przywołał postać śp. o. Mirosława Paciuszkiewicza, kapłana i zakonnika, inicjatora i organizatora duszpasterstwa rodzin żyjących w niesakramentalnych związkach, wrażliwego i pełnego mądrej wyobraźni pisarza i filozofa, związanego swą biografią z Rościszewem, Sierpcem, Płockiem, a także z warszawskim sanktuarium i parafią św. Andrzeja Boboli. Przypomniał także przesłanie nieżyjącego już Jerzego Dudy-Gracza, które zapadło mu głęboko w pamięć:
– Maluję wyłącznie w Polsce, bo jestem człowiekiem chorym na Polskę. Gdzieś w świecie najpewniej zgłupiałbym do reszty. [Pragnę, aby] adresaci moich obrazów nie zapierali się rodzinnej ojcowizny, nie wstydzili się własnej słomy w butach, swojej tubylczości i odrębności, bo są jak linie papilarne, niepowtarzalni w tym, co dobre i złe.
Dyrektor Szymański podkreślał, że obie przywołane we wspomnieniach postaci przekazały u kresu swego życia bezcenny spadek, którego nie da się przeliczyć na żadną walutę. W sposób oczywisty określają sens i filozofię ludzkiego życia, które często zostawia po sobie jedynie złudzenia i poczucie straconego czasu.
– Z pewnością byłby on bezpowrotnie stracony, gdybyśmy byli sami – mówił Ryszard Szymański. Zaprosił młodych trubadurów poezji i słuchaczy, aby zwyczajnie, na co dzień, mimo wszystko, nie tylko marzyli, ale zmieniali świat na lepsze.     rad
fot. ZSS w Rościszewie