Tygodnik Płocki drukuje list trenera do opiekunów. Drogi Rodzicu...

Otrzymaliśmy bardzo nietypowy list. Napisany został przez trenera pewnej popularnej w Płocku dyscypliny, a słowa w nim zawarte skierowane są do rodziców dziecka, które przychodziło do autora listu na zajęcia. W wyborze dyscypliny sportu, którą dziecko decyduje się trenować, dużą rolę odgrywają jego opiekunowie. Podobnie rzecz ma się z decyzją o końcu współpracy ze szkoleniowcem... Przytaczamy treść listu.

Piszę do ciebie ja – trener twojego dziecka.
Postanowiłem z tobą porozmawiać w sposób niekonwencjonalny.
Przed wieloma laty przyprowadziłeś do mnie swój największy skarb – twoje dziecko.
I ja – trener podjąłem to wyzwanie najlepiej jak potrafiłem, użyłem całej mojej wiedzy i umiejętności, by w twoim dziecku odkryć jego najlepsze cechy i talenty.
Nauczyłem twoje dziecko skakać, biegać, pływać. Nauczyłem ciężkiej pracy, szacunku do sportowego rywala i słabszego kolegi, nauczyłem, czym jest „team” i jak sportową przegraną przekuć w życiowy sukces.
Czasami spędzałem z twoim dzieckiem więcej czasu niż ty – drogi rodzicu!!!
Spędzałem czas na zawodach, zgrupowaniach i codziennych treningach, a przede wszystkim towarzyszyłem w codziennej ciężkiej pracy zawodnika.
To wszystko, co wspólnie przeżyliśmy, uwypukliło najpiękniejsze cechy charakteru, które w przyszłości zaowocują odwagą w podejmowaniu decyzji i brakiem lęku przed odpowiedzialnością.
W międzyczasie, by być mądrym i odpowiedzialnym trenerem, podnosiłem moje kwalifikacje, konsultowałem, podejmowałem decyzje o mądrym i słusznym treningu.
Tak mijały lata. Ty, rodzicu, czasami rozmawiałeś ze mną, dopytywałeś, sugerowałeś, podpowiadałeś.
Słuchałem z uwagą, analizowałem i podejmowałem decyzje zgodnie ze sztuką i wiedzą trenerską.
I nadszedł ten dzień, w którym twoje dziecko przestało uczestniczyć w treningu. W trosce o nie zadzwoniłem do ciebie i usłyszałem informację o twojej decyzji, iż zapisałeś swoje dziecko na inne zajęcia sportowe. Krótko i lakonicznie. Bez zbędnych uwag.
Podziękowałem za informację. Zadałem sobie pytanie „dlaczego?”.
Dlaczego, rodzicu mojego zawodnika, nie uznałeś za słuszne i przyzwoite poinformować mnie szczerze o swojej decyzji i powiedzieć, iż masz inny pomysł na sport twojego dziecka.
Dlaczego nie uznałeś za słuszne użyć prostego słowa „dziękuję”.
Pytanie „dlaczego?” zadaje sobie w dzisiejszych czasach wielu trenerów.
Normą stała się pogoń za szybkim sukcesem sportowym, staje się nią brak szacunku do ciężkiej sportowej pracy, wysiłku i innych ważnych wartości, które niesie sport. Normą staje się lekceważenie trenera, nauczyciela, wychowawcy. Spłycenie wartości i idei sportowej wyłącznie do osiągnięcia szybkiego sukcesu sportowego, który w sporcie nie jest realny, a iluzoryczny.
Drogi rodzicu – oddałem twojemu dziecku najlepszą część mojego trenerskiego siebie. Dlatego życzę twojemu dziecku wszelkiej pomyślności i sukcesów – również sportowych.

Z poważaniem,
Były Trener Twojego Dziecka