Kredki i kieliszki

Sceneria była poetycka. W tle – „Maje i listopady” czyli pejzaże życia Władysława Broniewskiego, za oknem wiosenny deszcz, z głośnika sączył się jazz i ballady Cohena. W takim klimacie, 1 marca, prezentowali swoje nowe tomiki wierszy Anna i Krzysztof Barańscy.
Anna urodziła się w Szydłowcu, u podnóża Gór Świętokrzyskich. Do Płocka przyjechała po ukończeniu studiów na Politechnice Krakowskiej. Jest inżynierem budownictwa wodnego. Krzysztof, płocczanin, z wykształcenia ekonomista, pracuje w Bibliotece im. Zielińskich. Połączyła ich historia i poezja.
Krzysztof Barański ma w swoim dorobku pięć tomików poetyckich – ostatni „Ziemie święte” wydany w 2005 roku. Zaczynał od grupy poetyckiej „Gościniec”, następnie „Pod dębem”. Obecnie jest członkiem płockiego oddziału Związku Literatów Polskich.
Najnowszy zbiór wierszy „Kieliszki na kwadratowych nóżkach”, składa się z trzech części. W pierwszej, dedykowanej Leonardowi Cohenowi, są utwory utrzymane w najbliższej poecie konwencji balladowej. Jest też jedna z piosenek Cohena, w luźnym tłumaczeniu Barańskiego. Drugą część otwiera wiersz „Pycha”, kończy „Lenistwo”. Jak widać, jest to układ siedmiu grzechów głównych, nie pozbawiony ironicznego dystansu autora do świata ludzkich przywar. Barański z przymrużeniem oka traktuje także siebie. W kończącym cykl dwuwierszu czytamy: Muza mnie w piętę gęsim piórem łechce/ Idź sobie, aśćka! Dziś nic mi się nie chce. Temat twórcy i poezji pojawia się również w wierszu „Bajka z Płocka” czy „Czwarty do pecha”. Ten czwarty to oczywiście poeta, który zgubił gdzieś pióro. Tomik Krzysztofa Barańskiego świadczy, że pióro ma wciąż ostre i dostrzega absurdy otaczającego go świata.
Anna Sulima-Barańska zadebiutowała w 2002 roku tomikiem wierszy „Impresje”. W trzy lata później ukazał się kolejny zbiór „Jakby pamiętnik”. W najnowszym zbiorze „Kredki”, powraca do wspomnień związanych z rodzimym pejzażem świętokrzyskim: – Zawsze lubiłam kredki i choć już dawno przestałam nimi malować, czasem zdarza mi się użyć jakiejś, żeby trochę złagodzić ostre kanty słowa – mówiła na spotkaniu w Książnicy. Na swój wieczór, pani Anna przyniosła porcelanowego kota, który jest symbolem motywu często pojawiającego się w jej wierszach. Stąd w tomiku znalazło się kilkanaście wierszy z cyklu „Koty i ludzie”.
Autorka lubi krótką formę, szczególnie haiku, które znalazły się już w poprzednich tomikach. W tym zbiorze zwraca uwagę tryptyk, napisany po śmierci Jana Pawła II. Jeden z wierszy – „Powstańczą Nikę” zadedykowała Tadeuszowi Paczkowskiemu, płocczaninowi, uczestnikowi Powstania Warszawskiego. W tomie Anny Sulimy-Barańskiej „Kredki”, zaistniała też mała uliczka – Pasaż Wiścickiego. Utwór pod tym samym tytułem jest udaną próbą zmierzenia się z najnowszą historią, w której autorka uczestniczyła.
Lena Szatkowska

Anna Sulima-Barańska
Pasaż Wiścickiego
moja pani
co tam się dzieje
znowu nie można przejść
moja pani
co to za zbiegowisko
znowu jakiś menel zapił
i tarasuje ścieżkę
ależ moja pani
to chyba nie menel
sztandary
ksiądz z kropidłem
to zbiegowisko
moja pani
chyba nie z powodu menela
co pani powie
moja pani
zrobili tu pasaż
poświęcają na pamiątkę
kogoś z Solidarności
co zmarł w Australii
podobno dobry człowiek
niczego się nie dorobił
tylko tej tabliczki
co pani powie
moja pani (...)


Krzysztof J. Barański
 za Zbigniewem Herbertem
Dobranoc, Książko,
idę spać.
Odkładam Cię, dziś przeczytaną.
W oknie listopadowa szadź
z późnym wieczorem ma spotkanie.
Bogatszy o Twą treść, o zdania,
z podziękowaniem za wrażenia,
całuję Cię bez zakłamania,
teatralnego uniesienia...
Całuję Cię jak przyjaciela,
z którym spędziłem ponad tydzień,
który czas słotny ze mną dzielił
współczując, że listopad idzie.
W domu, szpitalu, czy w podróży,
po świcie, czy przed schyłkiem dnia,
nauczyliśmy się, by służyć
Ty mnie i, w zamian, Tobie – ja.
Dobranoc, Książko.
Lampę gaszę...
Niech przed zaśnięciem, pośród ciszy,
spokojnie błądzą myśli nasze
do następnego, Książko, dnia.