Kapitan od Andersa

Kapitan Wacław Błaszczyk, rocznik 1925, znany gostyniński kombatant, odszedł na wieczną wartę. Często i chętnie gościł w szkołach, gdzie opowiadał młodzieży o swoim szlaku bojowym i walce o wolną Polskę poza jej granicami. Wziął udział m.in. w słynnych walkach o Bolonię, pod wodzą generała Władysława Andersa.

Wacław Błaszczyk urodził się 27 czerwca 1925 roku w Makowie Mazowieckim. Tam też ukończył szkołę podstawową. Po wybuchu II wojny światowej pracował od 1940 roku w drukarni Niemca Jansena w Makowie Mazowieckim. W sierpniu 1943 roku został przymusowo wywieziony na roboty w Niemczech razem z młodszym bratem Janem (wówczas 15-letnim), na teren Nadrenii-Westfalli. Obaj pracowali przy kopaniu okopów, rowów przeciwczołgowych oraz przy budowie schronów i bunkrów. Praca była bardzo ciężka, a kwatery znajdowały się w budynkach zniszczonych podczas alianckich ataków lotniczych.
Z informacji przekazanych przez Janinę Błaszczyk, synową kapitana wynika, że w połowie grudnia 1944 roku Wacław Błaszczyk odzyskał wolność. Amerykanie przewieźli go do koszar Biesier w Paryżu, gdzie jako ochotnik został przydzielony do Polskich Sił Zbrojnych. W styczniu 1945 roku wysłano go na południe Francji, do La Cortine. Brytyjskim statkiem z Marsylii dopłynął do Neapolu. Tam został wcielony do II korpusu generała Andersa, gdzie otrzymał przydział do 26 batalionu piechoty w San Basillo. Przeszkolony na radiotelegrafistę na kursie w Ostunii, służył w II Batalionie Łączności 5 Kresowej Dywizji Piechoty.
W kwietniu 1945 roku, jako telegrafista przy punkcie dowodzenia, wziął udział w walkach o Bolonię. Bitwa trwała od 9 do 21 kwietnia. W bitwie tej uczestniczyły: 5 armia amerykańska (dowodzona przez gen. Marka Clarka), 8 armia brytyjska (gen. Olivier Leese) - w tym II Korpus Polski (gen. Władysław Anders), w składzie: Kresowa Dywizja Piechoty (gen. Sulik-Sarnowski), 3 Dywizja Strzelców Karpackich (gen. Bronisław Duch), 2 Brygada Pancerna (gen. Bronisław Rakowski).[ads1]
5 armia USA i 8 armia brytyjska liczyły łącznie 536 tysięcy żołnierzy w tym II Korpus Polski 55 tys. Po stronie przeciwnika opór stawiało 491 tys. Niemców i 108 tys. Włochów. Straty niemieckie nie zostały ujawnione, wiadomo tylko, że wzięto do niewoli 1572 żołnierzy i 16 oficerów. Straty polskie wyniosły: 234 zabitych, w tym 7 oficerów, 7 zaginionych, 1.228 ciężko rannych. Wielu rannych potem zmarło - cmentarz w Bolonii liczy 1.432 polskie groby.
Jak relacjonuje Janina Błaszczyk, po bitwie II Korpus Polski został wycofany w rejon Neapolu i tu zastał naszych żołnierzy moment zakończenia wojny (8 maja 1945 r.). Tam zakończyła się wielka epopeja II Korpusu i jego droga przez przyjazny Bliski Wschód, Egipt, pola bitewne na ziemi włoskiej.
Konferencja Jałtańska (luty 1945) przekreśliła wszelkie złudzenia i pomimo licznych protestów gen. Andersa odnośnie Wilna i Lwowa rodziło się pytanie: co dalej - wracać do kraju czy wybrać przymusową emigrację? Wacław Błaszczyk postanowił wrócić, podobnie jak 10 tys. jego kolegów. W grupie około tysiąca żołnierzy, pod bronią opuścili obóz w Airoli i przez Austrię i Czechosłowację dotarli 4 grudnia 1945 roku do Koźla na terenie Polski. Tu ich dowódca mjr Paszkiewicz odebrał ostatnią defiladę, po czym nastąpiło złożenie broni i demobilizacja.
Wacław Błaszczyk dotarł do rodzinnego Makowa Mazowieckiego, gdzie zastał ojca z rodziną starszego brata Stanisława. Jego matka zmarła już wcześniej. Dwa lata później wrócił ze Szkocji młodszy brat Janek, który po wyzwoleniu rozstał się z Wacławem w Paryżu i jako małoletni służył na terenie Francji.
Z Makowa Wacław Błaszczyk przeprowadził się do Gostynina. W tym mieście spędził resztę swojego dorosłego życia, działając w organizacji kombatanckiej, chętnie odwiedzając szkoły i opowiadając młodzieży o walkach, w którym sam uczestniczył. Jego świadectwo było żywą lekcją historii dla tych, którzy na szczęście nie doświadczyli, czym naprawdę jest wojna. Kapitan zmarł 11 czerwca 2019 r., mając 94 lata. Za życia otrzymał następujące odznaczenia: The War Medal 1939-1945, The Italy Star 1939-1945, Krzyż Czynu Bojowego PSZ – Bolonia, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. Część jego pamięci!

(eg)
fot. Urząd Miasta Gostynina