Kamienica na ul. Kazimierza Wielkiego: ruszająca się podłoga, spadający tynk...

Kilka tygodni temu w redakcyjnej skrzynce mailowej znaleźliśmy list, w którym przerażona czytelniczka opisywała zdarzenia mrożące krew w żyłach. Przechodziła pod jedną z kamienic na ul. Kazimierza Wielkiego i nagle, tuż przed nią spadł duży kawał tynku. Gdyby trafił w nią, pewnie nawet pogotowie ratunkowe by nie pomogło.

Jak wszyscy wiedzą, w Płocku dużo się buduje i remontuje. Przywraca się świetność kamienic w centrum miasta, na Starym Rynku, znikają rudery, a w to miejsce powstają nowe budynki. Ale nie wszędzie tak jest. Wystarczy spacer ul. Kazimierza Wielkiego, by zobaczyć wyremontowane, pachnące świeżością kamienice, a obok nich rudery, z których odpadają nawet duże płaty tynku.
Kiedy czytelniczka przysłała do redakcji list, natychmiast zapytaliśmy w Urzędzie Miasta o plany dotyczące kamienicy. Od Zespołu Prasowego otrzymaliśmy od razu informację, że budynek nie jest własnością Gminy Miasto Płock, co oznacza, że plany nie są znane urzędnikom.
W tej sytuacji trzeba było wybrać się na wizję lokalną. Towarzyszył nam przewodniczący Rady Osiedla Miodowa Mariusz Kinalski, który wraz z radną Darią Domosławską zajął się tym tematem.
Szybko okazało się, że kamienica, która nas interesuje, należy do tych, delikatnie mówiąc, mocno zrujnowanych. Kiedyś, po oddaniu budynku, czyli w roku 1892, musiała być piękna. Liczne, ale klasyczne ozdoby, stiuki, nad wejściem widać portal z datą jej powstania, obok musiały być dodatkowe elementy, po których dziś nie ma śladu - ale o tym później.
Patrząc na kamienicę można byłoby oczami wyobraźni zobaczyć jak wspaniale prezentowała się kiedyś. Teraz widać na niej ogromne ślady zniszczenia, brak nawet częściowych remontów, skute tynki.
Jeszcze gorsze wrażenie robi po wejściu do środka. Ciemno, brudno, deska w podłodze, chyba niedawno wymieniana, ugina się pod ciężarem człowieka. Wejście po „ruchomych” schodach, lepiej nie trzymać się poręczny, luźne pręty, wiszące przewody elektryczne, wystające gwoździe, słowem wrażenie jest przygnębiające.
A jeszcze bardziej przygnębiające jest to, że tam mieszkają ludzie z dziećmi, płacący czynsze. Po tych schodach biegają małe dzieci, matki starają się wciągnąć wózki na piętro.
Udaje nam się porozmawiać z osobą mieszkającą w kamienicy. – Gdzie mam się podziać? Muszę tu mieszkać i cieszę się, ze mam dach nad głową. Wszystkie remonty w mieszkaniach robimy na własną rękę, nawet nie zgłaszamy, że coś się popsuło. Sami palimy w piecach, choć to centrum miasta, mamy w kranach tylko zimną wodę, ale czynsz nie jest zbyt wysoki, na wynajęcie lepszego mieszkania nas nie stać – tłumaczy.

Więcej o sprawie w kolejnym numerze Tygodnika Płockiego.

Jol.