Czas zachłysnąć się śniegiem i zostać Norwegiem

Skandynawia, obecnie zamożna, przez wieki walczyła z ubóstwem i nierzadko z głodem. Ostry klimat, który nie sprzyjał hodowli bydła i uprawie ziemi, zahartował jej mieszkańców. Powszechnym zajęciem Skandynawów stało się rybołówstwo, stąd też mnogość dań rybnych w ich kuchni. To właśnie jedno z owych dań jest dla mnie koronnym dowodem na niezwykłą siłę przetrwania jaka drzemie w tych potomkach Wikingów, ponieważ nie mam pojęcia jak głodna musiałabym być, aby zjeść kiszonego śledzia. A przygotowuje się go z drobnych śledzi, które się soli, a następnie kisi. Kiedy fermentacja dobiega końca śledzie trafiają do hermetycznie zamkniętych puszek. Do spożycia nadają się kiedy puszka spęcznieje, a jej otwarcie to nie lada przeżycie i gwałt dla narządu powonienia. Niekiedy, dla zmniejszenia przykrego efektu związanego z otwieraniem puszki czyni się to pod wodą. Wówczas proces ten staje się bardziej znośnym dla otoczenia, lecz do bezwonności i tak mu daleko. Dodam tylko, że śledzia tego niekiedy popijają mlekiem. W dobie szukania kulinarnych wyróżników śmierdzący śledź stał się sztandarowym daniem w Szwecji. Nawet ma swoje święto, które przypada na trzeci czwartek sierpnia. I jest to data, która każdego roku otwiera sezon sprzedaży kiszonego śledzia. W sąsiedniej Norwegii też kisi się ryby, tylko, że są to pstrągi, zaś na Islandii rekiny. Skandynawowie, poza kiszonymi rybami, na szczęście jedzą też i mniej wonne oraz mniej kontrowersyjne dania z ryb. A ich przykładem jest choćby poniższa sałatka.
Fińska sałatka
Skład:

2 ugotowane marchewki;
3 ugotowane ziemniaki;
1 jabłko;
1 cebula;
1 ugotowany burak;
2 korniszony;
25 dag filetów śledziowych w occie;
0,5 szklanki majonezu;
sól, pieprz;
sałata do dekoracji.

Wykonanie:
Drobno kroimy marchewki, ziemniaki, buraka, jabłko i korniszony. Następnie ścieramy na tarce o grubych oczkach cebulę lub kroimy ją na bardzo drobną kostkę. Tak przygotowaną dodajemy do uprzednio pokrojonych warzyw. Filety śledziowe osączamy z zalewy i kroimy w nieco większą kostkę. Liście sałaty myjemy, obsuszamy i wykładamy nimi salaterkę. Warzywa wraz ze śledziami mieszamy z majonezem, doprawiamy solą i pieprzem. Całość przekładamy do salaterki i wstawiamy na pół godziny do lodówki. I już gotowe.


O Finlandii wiemy niewiele. Harcerzom zapewne kojarzy się z poręcznym nożem, który swój wzorzec wywodzi od noża puukko (bo klasyczna finka to nóż myśliwski z Laponii). Ma krótkie ostrze i drewnianą lub rogową rękojeść. Natomiast Finka (pisana z dużej litery) to szczęściara. Można tak ją określić, gdyż w Finlandii istnieje długa tradycja utrzymywania równości płci. To właśnie ten kraj był pierwszy, który zagwarantował kobietom prawo do głosowania (1906r.). Rok później 9 procent składu parlamentu stanowiły kobiety. Jest jeszcze jedna Finlandia znana zwłaszcza smakoszom wysokoprocentowych napoi i to ona dobrze wkomponuje się w moją kulinarną propozycję, czyli fińską sałatkę. Wódka (bo o niej oczywiście mowa) również podawana jest do popicia kiszonej ryby. Wydaje się, że znieczulenie, w przypadku kuchni potomków Wikingów, może znacznie ułatwić czerpanie rozkoszy ze spożywania ich delicji.
Izabela Chudzyńska