Złoto Peru

Najlepsze pomidory są w sierpniu. Dojrzewają wtedy ich gruntowe odmiany, które skąpane w letnim słońcu, nie obcują z nim poprzez szkło, czy folię, ale czują je bezpośrednio na swej skórce, tak samo jak powiew rześkiego wiatru i zimno nagłego deszczu. Dzięki temu intensywnie pachną i tak wyśmienicie smakują. Pomidory pochodzą prawdopodobnie z południowego Peru. Ich potomkowie, o niedużych, żółtych, bądź czerwonych owocach do dziś rosną na kamiennych zboczach. Prace wielu pokoleń europejskich ogrodników doprowadziły dopiero do przeobrażenia się małego pomidorka koktajlowego w sporych rozmiarów soczysty, intensywnie czerwony owoc. Początkowo w Europie uprawiano je jako rośliny ozdobne. Sytuacja ich diametralnie się zmieniła, gdy rozniosła się wieść, że są potężnym afrodyzjakiem. Wówczas to zaczęto dodawać je do wszystkiego, aby u spożywających wzbudzić miłosne pożądanie. Pewnie działało, wszak pomidory podnoszą smak każdej potrawy. Wystarczy więc rozbudzić jedne zmysły (smaku i powonienia), aby reszta poszła ich śladem. W letnią, ciepłą noc nadzwyczaj przyjemnie jest uraczyć się popularną włoską przystawką o nazwie bruschetta. Doskonale komponuje się ona z czerwonym wytrawnym winem, choć z piwem też jest dobra. No i oczywiście, wzmaga wszelkie pożądania. Należy zastanowić się tylko czy mamy z kim je sycić.

Bruschetta (czyt. brusketta)
Skład:

bułka wrocławska lub bagietka;
700 g pomidorów;
1 cebula;
1 ząbek czosnku;
2 łyżki octu winnego;
sól, pieprz i cukier;
4 łyżki oleju (choć lepsza byłaby oliwa z oliwek);
1/2 pęczka bazylii.

Wykonanie:
Pomidory myjemy, a następnie zanurzamy je na minutę we wrzątku. Zdejmujemy z nich skórkę i kroimy w małą kostkę. Cebulę i czosnek obieramy oraz drobno siekamy. Następnie mieszamy z pomidorami, doprawiamy octem, solą, pieprzem oraz cukrem. Bułkę kroimy na grube kromki. Olej rozgrzewamy. Na tłuszczu obsmażamy kromki z dwóch stron tak, aby były chrupiące. Na grzanki wykładamy pomidory. Każdą kromkę dekorujemy bazylią. Grzanki podajemy na ciepło zaraz po przygotowaniu.

Lubimy jeść, a szczególnie wówczas, gdy to co jemy okazuje się szalenie zdrowe. Jakże przyjemna jest świadomość, że właśnie spożyty posiłek bardzo pozytywnie wpłynął na nasz organizm, a jeszcze zabezpieczył nas przed szeregiem paskudnych chorób. W połowie XIX wieku pomidory stały się tym owocem, którego spożywanie miało gwarantować pełnię zdrowia. Wspominał nawet o tym pewien nowojorski pisarz H. G. Spafford, który obwieścił, że odkrył eliksir życia. Miały to być właśnie pomidory, których jedzenie, według niego, likwidowało, m. in. bóle głowy, ucisk w klatce piersiowej, bolesną ociężałość wątroby i wszelkiego typu dysfunkcje seksualne. Dobrej opinii o pomidorach nie zmienił nawet fakt, że w kilka dni po opublikowaniu tego odkrycia zmarł.
W XIX wieku pomidory najczęściej też trafiały do puszek. Dzięki kwaśnemu odczynowi najlepiej się do tego nadawały. Stąd nie dziwi obecność puszek po pomidorach w pobliżu każdego większego pola bitwy wojny secesyjnej (wojna domowa w USA, 1861 – 1865). Puszkowane pomidory jedli żołnierze obu walczących stron, choć po wyniku wojny można uważać, że tym z północy raczej lepiej służyły.
Tekst i stylizacja Izabela Chudzyńska
fot. Piotr Chudzyński