Wielkopolski karnawałowy futer

Na przełomie X i XI wieku na żyznych ziemiach Wielkopolski wykluwało się państwo polskie. Pomimo, iż długo siłą napędową tego regionu było rolnictwo, to już w końcu XVI wieku Wielkopolska była najbardziej zurbanizowaną częścią Rzeczpospolitej (w miastach mieszkało wówczas 30 proc. Wielkopolan). Stąd na kuchnię wielkopolską składa się dobrze rozwinięta kuchnia chłopska, szlachecka, ale i mieszczańska. Położenie Wielkopolski i jej historyczne uwarunkowania, jak choćby to, iż po rozbiorach znalazła się w zaborze pruskim spowodowały, że w kuchni wielkopolskiej widoczne są wpływy niemieckie. To prawdopodobnie niemieckim sąsiadom gospodynie tego regionu zawdzięczają umiejętność smażenia sera. Ser smażony uzyskuje się z twarogu, który wstępnie poddaje się kiszeniu (choć od niedawna wiem, że nie jest to konieczne), a następnie przesmaża na maśle, dodając na koniec żółtka, bądź całe jajka. Ser ten można obecnie kupić w wielu sklepach spożywczych, gdyż mleczarnie dostrzegły, że powinien znaleźć się na niego nabywca. W 2005 roku ser smażony został wpisany na Listę Produktów Tradycyjnych Wielkopolski. W 2009 roku jedna z mleczarni ogłosiła konkurs na danie z wielkopolskiego sera smażonego. Konkurs wygrały niżej opisane chrusty poznańskie. Na ile słusznie, można się przekonać przygotowując je na karnawałowy podwieczorek.

Chrust poznański
Skład: (na ok. 16 sztuk)