Unikalna rewolucja

Nie wiem, jak szerokie grono rodziców, uczniów i nauczycieli ucieszył “unikalny” projekt rewolucyjnej reformy płockiej oświaty z tak dużą rezerwą optymizmu zaprezentowany w minionym tygodniu na łamach lokalnej prasy. Wydaje się, że ucieszyć powinien wszystkich, bo kogóż miałby nie cieszyć fakt, że sprawy edukacji naszych dzieci leżą tak głęboko na sercu ekspertom, pedagogom i administratorom tego jakże niedowartościowanego w procesie transformacji ustrojowej sektora życia społecznego. Myślę, że projekt powinien ucieszyć także szczególnie obsługę administracyjną płockiej oświaty zlokalizowaną zarówno w Delegaturze Kuratorium, jak i w Urzędzie Miasta, no bo w końcu ktoś wyręczył zatrudnione tam kadry od wysiłku zaprojektowania optymalnego modelu oświaty dla miasta. Godne zatem pochwały jest całe przedsięwzięcie, tym bardziej, że jego twórca nie bez podstaw apeluje o wzięcie spraw w swoje ręce, bowiem uzdrowienie systemu oświaty w całej Polsce może nie nastąpić przecież nigdy. Takie czarnowidztwo razi trochę niewiarą w cudowną moc sprawczą instytucji europejskich, pod władzą których znajdziemy się już za parę miesięcy, a może tylko przezornie usiłuje przygotować grunt pod właściwą z nimi współpracę. Ale znowu pytam, kto w tym samym przedsięwzięciu usiłował dotąd przeszkadzać w działaniu kadrze urzędniczej odpowiedzialnej z mocy prawa za podobne rozwiązania. A może się mylę i próbuję mieszać kompetencje różnych instytucji? Jedni są przecież od projektowania, drudzy od wykonywania.
Nie wiem tylko, co w tak pozytywnej ocenie projektu oznacza słowo “unikalny” – “absolutnie nowatorski” czy raczej “unikający rozwiązań prawdziwych”? Mnie bowiem przypomina on towar cokolwiek nieświeży, tylko elegancko przepakowany i opatrzony barwniejszymi etykietami. Zwłaszcza, że reguła znowu obowiązuje ta sama – wiele osiągnąć, stosując “proste i mało kosztowne rozwiązania”, choć jak bardzo w nazwie samej wyrafinowane. Już nie wystarcza “Szkoła z klasą”, lepszy będzie Klub Ambitnych Szkół, a jeszcze lepsza Akademia Mistrzostwa Pedagogicznego “z przejrzystymi kryteriami kwalifikacji do poszczególnych stopni” awansu nauczycieli z rozbudowanym “systemem kursów, warsztatów i praktyk”. No i słusznie. W przeciwnym razie większość nauczycieli miasta, którzy zdobyli już najwyższe stopnie awansu zawodowego, spocznie teraz na laurach i czekać będzie jakoś emerytury, klepiąc biedę i przeklinając psi nauczycielski los. A młodzi? Młodym cały system powinien się spodobać jeszcze bardziej. Z podwójnym arkanem na szyi będą mogli równolegle realizować dwa różne modele awansu zawodowego, z nadzieją, że może choć jeden z nich pociągnie za sobą jakąś proporcjonalną do wysiłku gratyfikację za pracę.
Przy tych niewątpliwych korzyściach z rewolucji niestosowne nawet wydaje się pytanie, kto udźwignie finansowo funkcjonowanie tylu nowych instytucji, które trzeba będzie powołać do obsługi zrewolucjonizowanej płockiej oświaty: kapitułę Klubu Ambitnych Szkół, ekspertów w Akademii Mistrzostwa Pedagogicznego, Płockie Centrum Innowacji Pedagogicznej, Płockie Forum Kultury, Młodzieżową Akademię Umiejętności i to wszystko, co jeszcze wymyślą eksperci w procesie wdrażania projektu.
A ja chciałbym szanownym i ambitnym reformatorom podpowiedzieć inne proste, choć kosztowne, i dzięki temu uczciwe i rzetelne rozwiązanie. Dajcie nauczycielom po pięć tysięcy złotych, a zrobią wam taką reformę, jakiej świat nie widział. Tak dobrą, że zbyteczne staną się te wszystkie futurystyczne projekty i zbędne etaty pożerające moc kosztów, które powinny spłynąć do już istniejących szkół i do kieszeni pedagogów za dobrze wykonaną pracę. Ale to nie jest rozwiązanie unikalne, stąd wiem, że nie znajdzie zwolenników. Szkoda, bo to oznacza, że na unikalnych pomysłach reforma płockiej oświaty się nie skończy i trzeba będzie czekać pokolenie albo dwa, aż ktoś wróci do starych sprawdzonych metod. Szkoda tylko zmarnowanego czasu.

Wiesław Kopeć
* Informujemy, że redakcja nie musi się utożsamiać z poglądami zawartymi w felietonach. W tym gatunku dziennikarskim ich autorzy wyrażają własne zdanie.