Szkolne wspomnienia i sportowe emocje

Kibicowali, wspominali szkolne lata, a przede wszystkim doskonale się bawili. Na dziesiątym już pikniku małachowiaków w nadwiślańskim ogródku w tym roku bawiło się blisko dwieście osób.
Wojciech Nowysz, jeden z organizatorów szkolnych spotkań, mówi, że Małachowianka była szkołą, która na tamte czasy uczniom dawała ogromny luz. – O tym, że trzeba się uczyć, nikt nie musiał mówić. Każdy, kto rozpoczynał naukę w LO Małachowskiego, wiedział, że to zobowiązuje. Była taka niepisana, ale przestrzegana zasada. Co ważne, zawsze czuliśmy, że nauczyciele są z nami. To także dzięki temu cztery lata w tej szkole wspominam naprawdę wspaniale. A nasz rocznik? Był naprawdę wyjątkowy. Do tej pory trzymamy się razem i szkoła naprawdę nas łączy. Wspieramy się, cały czas utrzymujemy kontakty, w tym roku robimy 33-lecie matury – wspomina szkolne czasy Wojciech Nowysz (matura 1979).
Dla państwa Izabeli i Piotra Kłopotowskich cztery lata w Liceum Małachowskiego były wyjątkowe także z tego powodu, że tu się poznali, zakochali i dziś jako małżeństwo uczestniczą w szkolnych spotkaniach. – Jesteśmy dopiero drugi raz na pikniku. Jakoś tak się składa, że zawsze zbiega się to ze sportowymi wydarzeniami. Poprzednio byliśmy w 2006 roku, kiedy rozgrywane były mistrzostwa świata, teraz mistrzostwa Europy w piłce nożnej. Zawsze mamy dużą dawkę adrenaliny i towarzyszą nam duże emocje sportowe – mówi Piotr Kłopotowski, (matura 1983).
O czym dyskutują Małachowiacy? Przede wszystkim są to wspominki szkolne: kto, komu i dlaczego. – My trafiliśmy do szkoły na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych. Przeżyliśmy w tym miejscu wiele ważnych wydarzeń. Bo w Małachowiance zastał nas stan wojenny, uczestniczyliśmy w uroczystościach obchodów 800-lecia szkoły. Kiedy jako młodzi ludzie przechodziliśmy do nowego świata, zmieniał się system. A Małachowianka zawsze była w awangardzie oporu, większość uczniów chodziła z opornikami. Ja miałem teczkę-aktówkę, gdzie miałem buńczucznie napisane – nie lubię ruskich, a z drugiej strony pierogów – opowiada o szkolnych latach Piotr Kłopotowski. Czasach zarazem trudnych, bo przecież wielu rzeczy nie było w zasięgu ręki. Kiedy płyty z najnowszą muzyką przemycano z Zachodu, i w szkole kwitł handel wymienny. – Ten, kto paradował z longplayem grupy Genesis czy innej muzyki rockowej, był kimś – wspomina Piotr Kłopotowski. – I do tego jeszcze na każdej przerwie koszykówka – narodowy sport Małachowianki. Często z tego powodu spóźnialiśmy się na zajęcia i były oczywiście połajanki od profesorów.
A ci w pamięci uczniów, mimo wspomnianych wyżej połajanek, zapisali się ciepło i serdecznie. Jak profesor Zombirt, zawołany geograf, który z uczniami wędrował po kraju, odwiedzał wystawy, jeździł na spektakle teatralne do Warszawy.
O szkolnych klimatach opowiadają także cztery szkolne przyjaciółki (matura 1997): Dobrosława Szczerbakowska, Katarzyna Dymek, Mariola Kościelska, Beata Kachniewska, których przyjaźń przetrwała do tej chwili i ma się dobrze. Po wspólnej nauce w szkole połączyły ich studia, miejsce zamieszkania i spotkania w piaskownicy, gdzie mogły wymieniać się doświadczeniami związanymi z wychowaniem dzieci. – Czasy szkoły to bardzo dobre lata, a wybór w moim przypadku podyktowany był tradycją rodzinną, bo uczniem był dziadek i poszłam w jego ślady – mówi Dobrosława Szczerbakowska.
Gdyby dziś miały polecić tę szkołę młodym ludziom, to przede wszystkim dla jej klimatu, naprawdę dobrej atmosfery, świetnych ludzi i: – Takich spotkań na piknikach – dodają zgodnie przyjaciółki z Małachowianki.    rad
fot. T. Radwańska-Justyńska