Szał (wia)

Srebrno-zielone listki oraz fioletowe kwiaty składają się na elegancką i wonną szałwię. Nazwa jej wywodzi się od łacińskiego słowa salvare, co znaczy „leczyć”, albo salvus – czyli „zdrowy”. Rzymianie uważali szałwię za święte zioło, którego zbiór wymagał szczególnego pietyzmu. Według rzymskich przepisów mogła to czynić tylko specjalna osoba odziana w białą tunikę, która uprzednio złożyła bogom ofiarę z chleba i wina. Do zbioru tego zioła nie wolno było używać żelaznych narzędzi. W średniowieczu uważano, że zażywanie szałwii czyni człowieka nieśmiertelnym. Niemal wszystkie średniowieczne księgi lekarskie zalecały ją na dolegliwości serca oraz udar mózgu. Hildegarda z Bingen proponowała ją również na choroby układu oddechowego, podagrę i paraliż. Suszone liście szałwii i płatki róży składały się na uspakajający proszek, który zdaniem Hildegardy działał dwojako, a mianowicie: „szałwia pociesza, a róża rozwesela”. Szałwia, poza swoimi właściwościami leczniczymi, jest również świetną przyprawą, która nie tylko podnosi smakowitość dania, ale też ułatwia jego strawienie. Poniższa propozycja to danie, które najdoskonalej wykorzystuje smakowe walory tego zioła.

Sznycelki z indyka z wędzoną szynką i szałwią
Skład: