Poczem poncz?

Podobno Brytyjczycy w Indiach pili gorącą herbatę, aby sącząc napój o wysokiej temperaturze nie czuć wokół panującego skwaru. Jakże pokrętny to naród, skoro poznany w Indiach zimny napój, zwany ponczem, po zawiezieniu na Wyspy Brytyjskie zaczęli podgrzewać. Cóż, widać filozofia, iż aby lepiej znosić warunki zewnętrzne należy pić płyny o podobnej do otoczenia termice nie zawsze się sprawdza. W pierwotnej wersji poncz przygotowywano z pięciu składników: herbaty, cukru, cytryny, wina i dowolnego owocu. Mistrzami w jego sporządzaniu byli hinduscy kapłani, którzy przygotowywali go do celów rytualnych. Poncz truskawkowy warto przygotować, ot tak dla przyjemności, i to w wersji zbliżonej do pierwowzoru, czyli zimnej. Gdyż ja mam zupełnie odwrotnie jak Brytyjczycy, gdy jest mi gorąco lubię zimne napoje. Można by sądzić, że to norma, a jednak nie zawsze i nie wszędzie.

Poncz truskawkowy

Skład:
<750 g truskawek;
<3 łyżki cukru;
<100 ml rumu;
<0,25 litra wermutu;
<0,5 litra wody mineralnej niegazowanej;

Wykonanie:
Truskawki myjemy i pozbawiamy szypułek. Około 500 g truskawek zasypujemy cukrem i odstawiamy na pół godziny. Po tym czasie do truskawek wlewamy szklankę wody i gotujemy je do momentu wrzenia. Uzyskany kompot przecedzamy i studzimy. Do wazy wlewamy kompot, resztę wody, rum i sok z połowy cytryny. Następnie kroimy odłożone wcześniej truskawki i też wkładamy je do ponczu. Tak przygotowany poncz od razu nadaje się do picia. Jeśli chcielibyśmy przygotować go wcześniej to w wersji bez truskawek może być przechowywany przez kilka dni w lodówce, ale koniecznie przykryty.

Najbardziej znaną historią z ponczem w roli głównej jest historia pewnego przyjęcia wydanego w 1599 roku przez sir Edwarda Kennela. Sir Edward Kennel był głównodowodzącym brytyjskich sił morskich. I nie zasłynął z opracowania szczególnej taktyki bitewnej, ale z tego, że na swoim przyjęciu dla 6000 osób poncz zaserwował w marmurowym basenie w centrum parku. Gościom porcje do pucharów nalewał chłopiec okrętowy pływający po basenie w łódce z drewna różanego. Opary unoszące się nad basenem tak dawały się obsłudze we znaki, że chłopcy co i rusz musieli się zmieniać. Myślę jednak, iż nie narzekali na trudy służby. A swoją drogą, jakże dobrze opłacani byli dowódcy wojsk morskich w ówczesnej Wielkiej Brytanii skoro stać ich było na taki ekscentryzm kulinarny. Kolonializm jak widać był bardzo dochodowy, ale jak to w biznesie i na niego przyszedł kres. Wracając zaś do ponczu, to dzięki brytyjskim marynarzom Europa poznała ten napój. Obecnie największą popularnością cieszy się we Francji, Włoszech i Hiszpanii. Nawet są przesłanki, że słynna hiszpańska sangria, sporządzana z czerwonego wina, pomarańczy bądź cytryn, ma hinduski ponczowy rodowód. W Polsce lepsze czasy dla ponczu były w szalonych latach 20–tych i 30–tych. Choć w Polsce poncz to bardziej gorący koktajl alkoholowy, gdyż na zimny, i to koniecznie przygotowywany z dodatkiem białego wina, mamy własną nazwę – kruszon.
Tekst i stylizacja Izabela Chudzyńska