Płock. Jedna szkoła dwa jubileusze. Wielkie świętowanie już w piątek!

To będzie wyjątkowy dzień – będący okazją do wspólnego świętowania, wspomnień i wzruszeń. Mowa o jubileuszowym spotkaniu, które odbędzie się w piątek, 16 maja w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym nr 1 w Płocku. Spotkaniu bardzo szczególnym, bo odbywającym się z okazji podwójnego jubileuszu: 75-lecia Szkoły Podstawowej nr 9 w Płocku i 50-lecia Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego nr 1, w ramach którego funkcjonuje SP nr 9.

Historia tej placówki to historia, która zaczyna się od skromnej kamienicy przy Starym Rynku, a swoją kontynuację ma w nowoczesnej siedzibie przy ul. Antolka Gradowskiego. Jak mówią jej byli i obecni pracownicy, to historia zaangażowania, troski i nieustannego dążenia do tworzenia lepszej przyszłości dla dzieci, które najbardziej tego potrzebują.

Jubileusz działającej w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym Nr 1 w Płocku Szkoły Podstawowej nr 9 i samego Ośrodka będzie świętem wiosny, radości i historii.

Po występach na gości będzie czekał poczęstunek w formie grillowego pikniku, bo przecież wiosna to – jak słyszymy w szkole – najlepszy czas na świętowanie w przyjaznej, radosnej atmosferze.

Obchody jubileuszu będą miały swoją kontynuację w poniedziałek, 19 maja o godzinie 9.00 w kościele pw. św. Stanisława Kostki (Stanisławówka), gdzie odprawiona zostanie uroczysta msza święta w intencji całej społeczności szkolnej. Natomiast o godz. 12.00 w murach szkoły ponownie wystąpią uczniowie – tym razem z myślą o rodzicach i najmłodszych gościach, absolwentach.

Mówiąc o jubileuszu, dyrektor Cierpikowska podkreśla, że Szkoła Podstawowa Nr 9 w Płocku to nie tylko miejsce nauki.

Uroczystość honorowym patronatem objął prezydent Płocka Andrzej Nowakowski.

Historia placówki sięga września 1950 roku. Wtedy – po upaństwowieniu Zakładu Anioła Stróża, prowadzonego dotąd przez Zgromadzenie Sióstr Bożego Miłosierdzia – powołano Państwowy Zakład Wychowawczy, przy którym rozpoczęła działalność Szkoła Podstawowa Specjalna nr 9. Pierwszą siedzibą szkoły była jednopiętrowa, ponad stuletnia kamienica przy ul. Stary Rynek 14/18 w Płocku. Warunki lokalowe były trudne – izby lekcyjne były małe, przechodnie, brakowało korytarza i sanitariatów.

Uczniami szkoły były w większości dzieci osierocone w wyniku wojny – ofiary konfliktu zbrojnego, często również z opóźnieniem rozwoju umysłowego. Pierwszy rok nauki rozpoczęło 42 uczniów, którymi opiekowało się trzech nauczycieli. Już rok później, w wyniku rosnących potrzeb, liczba uczniów wzrosła do 110. W 1952 roku szkoła zaczęła przyjmować wyłącznie dzieci z Płocka. Wielkie zasługi dla rozwoju placówki miała Maria Malinowska, pierwsza kierowniczka szkoły, która pełniła swoją funkcję aż do 1974 roku.

W 1957 roku szkołę przeniesiono do większego budynku przy ul. Kościuszki – róg Placu Obrońców Warszawy. Był to zabytkowy, neoklasycystyczny gmach z XIX wieku, jednak mimo większej przestrzeni (cztery izby lekcyjne), wciąż brakowało zaplecza – nie było sali gimnastycznej, szatni, świetlicy czy boiska, a nauka odbywała się na dwie zmiany.

W latach 1968-1972 niektóre klasy zmuszone były, z powodu braku miejsca, korzystać z pomieszczeń innych szkół: SP nr 2, SP nr 6 i SP nr 7.

W roku szkolnym 1972/1973 nastąpiła wyczekiwana poprawa warunków – szkoła otrzymała drugi budynek przy ul. Królewieckiej 20 (dawna siedziba SP nr 7). Nowe lokum mieściło sześć sal lekcyjnych, pracownię ZPT, salę gimnastyczną, kącik pomocy naukowych i bibliotekę. Nadal jednak brakowało korytarza i odpowiedniej klatki schodowej.

Rok szkolny 1974/75 przyniósł największą zmianę – ostatnią przeprowadzkę do obecnej siedziby przy ul. Gagarina 14 (obecnie ul. Harc. Antolka Gradowskiego 24). Placówka otrzymała nowoczesny, dwupiętrowy budynek po dawnej Szkole Podstawowej nr 10. W tym samym czasie utworzono internat, który zajmował całe drugie piętro – mieścił 15 pomieszczeń, w tym sypialnie, świetlice, łazienki i izolatki.

Warunki lokalowe znacznie się poprawiły – pojawiły się przestronne, widne klasy, duża sala gimnastyczna, stołówka, gabinet lekarski i dentystyczny, biblioteka oraz pracownie praktyczno-techniczne dla dziewcząt i chłopców.

W maju (30.05.1975 r.) decyzją władz oświatowych placówka otrzymała nazwę Państwowego Zakładu Wychowawczego, który składał się ze Szkoły Podstawowej nr 9 i internatu. Rozpoczął on swoje działanie od września 1975 r.

W 1985 roku placówka została przekształcona w Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy Nr 1 i tę nazwę tę nosi do dziś. Na przestrzeni lat dyrektorami ośrodka byli m.in.: Weronika Kowalczyk (1975–1982), Zenona Ławruszkiewicz (1982–1989), Bożenna Pawlak (1989–1998), Bogusław Kaczkowski (1998- 2018), Izabela Cierpikowska (od 2018 roku). W 1997 roku – w odpowiedzi na potrzeby uczniów – zorganizowano zespołowe i indywidualne zajęcia rewalidacyjno-wychowawcze dla dzieci i młodzieży z głęboką niepełnosprawnością intelektualną. W tym samym okresie przez kilka lat funkcjonowała również szkoła przyszpitalna, działająca w strukturze Ośrodka.

Rok 1999 to czas reformy oświaty – powołano Gimnazjum Nr 7 oraz sześcioletnią Szkołę Podstawową nr 9. W 2000 roku pożegnano ostatnią klasę ósmą. W 2003 roku uczniowie przystąpili do pierwszego egzaminu gimnazjalnego, a w tym samym roku uruchomiono świetlicę dla dzieci z niepełnosprawnościami sprzężonymi. W 2006 roku wybrano patrona Ośrodka. – W 2007 roku oficjalnie nadano placówce imię – Księdza Jana Twardowskiego, poety, kapłana i przyjaciela dzieci, którego słowa „…gdyby każdy miał to samo, nikt nikomu nie byłby potrzebny ” towarzyszą naszej misji do dziś – mówi Izabela Cierpikowska.

W 2017 roku w Polsce przeprowadzono kolejną reformę systemu oświaty, która wprowadziła istotne zmiany w strukturze szkolnictwa. Najważniejszym elementem tej reformy była likwidacja gimnazjów oraz powrót do 8-letniej szkoły podstawowej.

Źródło: SOSW nr 1 w Płocku

Fot. SOSW nr 1 w Płocku