Ostro po węgiersku

Myśląc o kuchni węgierskiej intuicyjnie kojarzymy ją z potrawami bogato przyprawionymi papryką. I jak to zwykle bywa z intuicją, jest w niej dużo prawdy. Węgrzy bowiem paprykę znali już od XVI wieku (a wiązało to się z okupacją Turecką), niemniej oszałamiającą karierę zrobiła w tym kraju dopiero dzięki wojnom napoleońskim. Wówczas to nastąpiły kłopoty z dostawami lubianego powszechnie pieprzu, a poszukując pikantnego zamiennika, Węgrzy zaczęli suszyć i mielić uprawiane na terenie kraju papryki (mają ich ok. 1000 odmian). Efekt okazał się na tyle zadawalający, że paprykowy proszek rozpowszechnił się nie tylko na Węgrzech, ale i po całym świecie, bo sproszkowana papryka to niekwestionowany wkład tego narodu w historię światowej sztuki kulinarnej. Poza tym, z tejże sproszkowanej papryki w roku 1933 Węgier Albert Szent – Gyorgyi wyodrębnił witaminę C. Odkrycie to zostało rychło docenione, gdyż już cztery lata później przyznano za nie nagrodę Nobla. Z czego wniosek, że Węgrzy potrafią robić cuda z papryki. Poniżej jedno z nich, węgierskie i bardzo sezonowe.
Wieprzowina po Temeswarsku

Skład:
<1 kg szynki wieprzowej;
<3 łyżki smalcu;
<2 szklanki śmietany;
<1 cebula;
<0,5 kg fasolki szparagowej (może być zarówno mrożona
jak i konserwowa);
<1 puszka pomidorów;
<1 duża papryka;
<1 łyżka sproszkowanej papryki;
<2 ząbki czosnku;

Wykonanie:
Szynkę kroimy w plastry i nacieramy solą z pieprzem. Oprószone mąką plastry smażymy na rozgrzanym smalcu z obu stron. Odkładamy mięso w ciepłe miejsce, a na pozostałym tłuszczu smażymy drobno pokrojoną cebulę i czosnek. Następnie dodajemy pokrojone pomidory i paprykę, chwilę razem dusimy. Do rondla z warzywami z powrotem wkładamy mięso wraz ze sproszkowaną papryką. Całość dusimy ok. pół godziny, dokładamy fasolkę szparagową i dolewamy śmietanę. Gotujemy jeszcze kilka minut, aż wszystko będzie miękkie. Jeśli mamy ochotę na zwiększenie „węgierskości” danie to powinniśmy wzbogacić o pokrojoną w plastry i zrumienioną wędzoną słoninę.

Związki Polski z Węgrami w przebiegu dziejów miały różną intensywność. Bez wątpienia silne były za czasów panowania Stefana Batorego (1533 – 1586), który pochodził z Siedmiogrodu, ostoi Węgier. Batory był wybitnym władcą, który nie wahał się użyć siły wobec opornych. Jednak w porównaniu ze swoją siostrzenicą Elżbietą Nadasdy, był łagodny jak baranek, gdyż wspomniana arystokratka z rodu Batorych przeszła do historii jako największa seryjna morderczyni na Węgrzech. Ponoć nawet dla utrzymania swej urody kąpała się we krwi młodych i pięknych dziewcząt. Nieco później, bo po śmierci Władysława IV Wazy, również do tronu polskiego przymierzał się Węgier, a był nim Zygmunt, syn Jerzego I Rakoczego. Ciekawe, czy podobnie jak Stefan Batory nie odzywał się do swej żony (może to taka przypadłość narodowa, więc na wszelki wypadek zakochujmy się w Polakach). Jak widać różne zalety potrafią mieć mężczyźni. Gorzej jest tylko z kobietami, kiedy zaczynają dbać o swoją urodę. Wówczas potrafią być naprawdę bezwzględne i okrutne. Stąd należy się cieszyć, gdy poprzestają zaledwie na zabójczo drogim kremie.
Tekst i stylizacja Izabela Chudzyńska
fot. Piotr Chudzyński