Oj, białe brzozy

Białe pnie, delikatne gałązki, soczyście zielone listki – to wszystko czyni brzozy bardzo urodziwymi drzewami. Rosną niemal w całej Europie i Azji, nie wymagają żyznych gleb, są też odporne na mrozy i upały. Drzewa te nie tylko są piękne, niewymagające, ale też bardzo pożyteczne. Lecznicze zalety brzozy znane były człowiekowi od dawien dawna. Podobno przy odnalezionym w lodzie człowieku (Alpy Tyrolskie, 1991 r.), tkwiącym tam od 5300 lat, były dwie torby wypełnione kawałkami brzozowej kory i brzozowej huby. Przypuszczalnie torby te stanowiły podręczny zapas lekarstw dla „lodowego człowieka”. Obecnie z brzozowej kory otrzymuje się substancje o właściwościach przeciwbakteryjnych, przeciwnowotworowych i przeciwwirusowych. Jedną z nich jest ksylitol, czyli cukier brzozowy. Ksylitol nie jest cukrem ani alkoholem, klasyfikowany jest jako alkohol cukrowy. Chemiczna budowa cząstek ksylitolu powoduje, że mają one zdolność pobudzania słodkich receptorów smakowych, stąd substancja ta ma smak identyczny jak cukier. Cukier brzozowy, choć tak samo słodki jak zwykły cukier, posiada o 40 proc. mniej kalorii. Dodatkowo zapobiega on namnażaniu się grzybów i bakterii (więc ciasta drożdżowe z ksylitolem nie mogą się udać), stąd wykorzystywany jest do produkcji past do zębów, gdyż hamuje rozwój próchnicy. Ksylitol sprzyja rozwojowi flory jelitowej oraz zapobiega i leczy osteoporozę. Słabo absorbowany przez nasz układ pokarmowy nie powoduje skoku poziomu cukru we krwi. Z tego powodu zalecany jest cukrzykom. Jednak słaba przyswajalność tego związku przez układ pokarmowy może u niektórych osób powodować pojawienie się problemów żołądkowo-jelitowych, dlatego byłoby lepiej stopniowo wprowadzać cukier brzozowy do naszej diety. I jeszcze jedno, cukier brzozowy jest substancją toksyczną dla psów, gdyż ich organizm odbiera ksylitol jako glukozę. Zjedzenie jego powoduje u tych czworonogów hipoglikemię oraz niewydolność wątroby.

Owsiane ciasteczka z brzozowym cukrem
Skład: