Najlepsza wojskowa

Współczesność domaga się szybkich efektów każdego rodzaju działań. Nie w cenie są „owoce”, które uzyskujemy długą, mozolną pracą. Dzisiejszy człowiek wcale nie jest cierpliwy i na nic nie chce czekać. Popyt na natychmiastowe wyniki sprawia, że co chwila w powszechnym obiegu pojawiają się nowe diety, wskutek których w zaledwie kilka dni można pozbyć się niechcianych kilogramów. Jedną z takich diet jest dieta militarna (inaczej dieta 3-dniowa), której następstwem stosowania jest utrata nawet 5 kg w ciągu trzech dni. Koncepcja tej diety powstała w Stanach Zjednoczonych. Dieta ta to trzy doby ściśle określonego jadłospisu o niskiej wartości kalorycznej. W skład jej posiłków wchodzą warzywa, owoce, chude mięso, jaja, tuńczyk, niewielkie ilości chleba i (co ciekawe) lody. Podczas tej diety spożywa się w ciągu dnia trzy posiłki, zabronione jest konsumowanie jakichkolwiek przekąsek, można jedynie pić wodę i niesłodzone napoje. Ten wysiłek przynosi efekt w postaci spadku wagi, choć jest to głównie utrata wody w organizmie, nie zaś redukcja tkanki tłuszczowej. Niestety trwałe efekty przynieść może tylko całkowita zmiana sposobu odżywiania. W tym celu konieczne jest przede wszystkim zwolnienie tempa życia oraz urozmaicenie diety. Dzięki tym zabiegom nawet kaloryczna „militarna” grochówka będzie służyć naszemu zdrowiu.

Zupa grochowa na wędzonce
(przepis pochodzi z publikacji Ministerstwa Obrony Narodowej pt. „Zbiór przepisów kulinarnych potraw i wyrobów gastronomicznych przyrządzanych w kasynach wojskowych i ośrodkach wypoczynkowych”)

Skład:

 1/2 kg wieprzowych kości;
2 marchewki;
 1 pietruszka;
 kawałek selera;
 1 por;
 2 cebule;
 2 ziemniaki;
 350 g łuskanego grochu;
 100 g wędzonego boczku;
 200 g zwyczajnej kiełbasy;
 1 łyżka smalcu;
 1 ząbek czosnku;
 1 liść laurowy;
 2 ziarna ziela angielskiego;
 majeranek, sól, pieprz.

Wykonanie:
Płuczemy wodą groch. Następnie przekładamy go do garnka i zalewamy na noc zimną wodą, i tak pozostawiamy, aby napęczniał. Następnego dnia starannie płuczemy kości i umieszczamy je w garnku, po czym zalewamy zimną wodą (ok. 1,5 l wody), dodajemy płaską łyżkę soli i ustawiamy garnek na dużym ogniu. Garnka z kośćmi nie przykrywamy, bo w trakcie gotowania na bieżąco będziemy usuwać tworzące się szumowiny. Groch gotujemy w wodzie w której się moczył (uważamy, żeby nie wykipiał). Obieramy warzywa (por, seler, pietruszkę, marchew), przekładamy do wywaru z kości wraz z przyprawami, tj. zielem angielskim i liściem laurowym. Kroimy w kostkę boczek i kiełbasę. Obieramy cebule i też kroimy w kostkę. Na patelni rozgrzewamy tłuszcz, przesmażamy na nim pokrojony boczek, kiełbasę i cebulę. Gotowy wywar na kościach (poznajemy, że jest gotowy, po tym jak mięso odchodzi od kości), przecedzamy przez sito i łączymy z ugotowanym grochem. Ugotowane warzywa kroimy w drobną kostkę i też dodajemy do zupy. W dalszej kolejności łączymy z zupą przesmażone wędliny. Dodajemy do grochówki przeciśnięty przez praskę czosnek, majeranek i ostatecznie doprawiamy ją solą i pieprzem. Całość jeszcze trochę gotujemy (ok. 30 minut), tak aby powstała nam gęsta i treściwa zupa.

Wyżywienie wojska zawsze było istotne z punktu widzenia efektywności działania armii. Jednak różnie sobie z tym problemem żołnierze radzili. Nie zawsze dowództwo było w stanie zapewnić walczącym odpowiedni wikt, wówczas jak zwykle z pomocą przychodziła rodzina. Przykładowo, podczas powstania styczniowego zaopatrzenie oddziałów partyzanckich było organizowane spontanicznie. Oznaczało to, że każdy decydujący się na walkę patriota opuszczał dom zaopatrzony w: kaszę, groch, słoninę, wędzone mięso i gorzałkę. Dzięki temu powstańcy mieli z czego uwarzyć grochówkę.

dr Izabela Chudzyńska
etnolog, antropolog jedzenia