Misie, misie wesołe misie

Zwyczajowo z końcem lutego, ewentualnie na początku marca, pojawiają się w prasie informacje, iż idzie wiosna, bo w Bieszczadach przebudziły się pierwsze niedźwiedzie brunatne. Zaraz też leśnicy ostrzegają, że świeżo po obudzeniu, wychudzone i głodne miśki są w podłym nastroju. Mając zaś na uwadze doniesienia amerykańskich uczonych o ich wielkiej inteligencji, nieobliczalności i pamiętliwości oraz wiedząc również, że mają świetny słuch i węch, za to nieco gorszy wzrok, zawsze szybko schodźmy im z drogi. Taki przygodnie napotkany miś gotów nas jeszcze pomylić ze Zbyszkiem z Bogdańca (bohater powieści „Krzyżacy”). Młodzian ten zabił swego czasu przedstawiciela tego gatunku, aby uleczyć z ran swego stryja. Dzisiaj już nie musimy jak ów Zbyszko staczać walk o zdrowie w dzikiej, dziewiczej puszczy, a jedynie w dżungli współczesnej służby zdrowia. W obu przypadkach działają te same prawa natury, zawsze wygrywa silniejszy. W celu zwiększenia naszych szans warto posilić się niedźwiedzimi łapkami, mimo że te proponowane są jedynie ich atrapami, może i od nich przejdzie na nas siła tych potężnych zwierząt. W dawnej Polsce prawdziwe niedźwiedzie łapy były przysmakiem, teraz jednak pozyskanie ich jest niemożliwe, gdyż zwierzęta te są chronione.

Niedźwiedzie łapki (przepis na te ciasteczka pochodzi z Czech)
Skład:

1,5 szklanki mąki;
1 kostka masła (ewentualnie 200 g margaryny);
100 g mielonych orzechów włoskich;
1 szklanka cukru pudru;
1 jajko;
1 łyżeczka proszku do pieczenia;
1 łyżka kakao;
0,5 łyżeczki cynamonu;
szczypta soli.

Wykonanie:
Mąkę, kakao, mielone orzechy, cynamon, cukier oraz proszek do pieczenia przesiewamy do miski. Na patelni roztapiamy masło. Po przestudzeniu dodajemy je wraz z jajkiem do wcześniej przygotowanych sypkich składników. Wyrabiamy ciasto, które na stolnicy posypanej mąką rozwałkowujemy na grubość ok. 5 mm. Z ciasta wycinamy foremkami ciasteczka i pieczemy ok. 12 minut w temperaturze 180 st. C. Ciasteczka te przed podaniem posypujemy cukrem pudrem.


W dzisiejszych czasach, co i rusz ma miejsce renesans starych „sprawdzonych” metod leczenia. Wówczas to ożywają historie o cudownym działaniu gęsiego smalcu, psiego sadła czy też kociej skóry (jeszcze najlepiej na tym wychodzą koty, gdyż skóra ich może pozostać na kocie, a też działa). Drzewiej w medycynę ludową zaangażowanych było znacznie więcej zwierząt, w tym i misie. W opublikowanym w 1689 roku dziele Jakuba Haura pt. „Skład albo skarbiec znakomitych sekretów ekonomii ziemiańskiej” (praca ta była dedykowana królowi Janowi III Sobieskiemu), możemy wyczytać takie mądrości: otóż niedźwiedzia żółć leczy niemoc i paraliż, oko przewieszone przez lewe ramie chorego uśmierza febrę, a sadło – bieli włosy, leczy przepuklinę, parchy oraz naprawia pamięć. Podczas „zażywania” misia należy szczególnie uważać na mózg, bowiem zjedzenie go powoduje odejście od rozumu i szaleństwo. Z powyższych zaleceń niezbicie wynika, że lepiej nie zażywajmy ich bez uprzedniego skonsultowania się z lekarzem bądź farmaceutą.
Tekst i stylizacja Izabela Chudzyńska
fot. Piotr Chudzyński