Górny odcinek Skrwy

Na skraju Pojezierza Dobrzyńskiego, 131m n. p. m., położone jest j. Skrwilno. Do jego otoczonych lasem wód wpływają trzy cieki. Największy z nich zwany Okalewką od nazwy wsi, spod której wypływa, uznawany bywa za źródłowy odcinek Skrwy Prawej. Jednak w 1983 r. IMGW w Warszawie, przyjął za początek Skrwy Prawej ciek, wypływający z j. Skrwilno.
Na całej swej długości 113.9 km, rzeka zasilana jest licznymi dopływami, dzięki którym staje się największym prawym dopływem Wisły, pomiędzy Narwią a Drwęcą. Całkowita powierzchnia zlewni osiąga 1704 km2. Zlewnię pokrywają gliny i piaski zwałowe, w obniżeniach występują torfy. Początkowo rzeka płynie leniwie w płaskim terenie pośród łąk, zatorfioną doliną. Nad jej brzegami rośnie wierzba oraz olszyna. Pod wsią Pianki rzeka zmienia kierunek o 90o i zaczyna płynąć na południe. Od tego miejsca gwałtownie wzrasta jej szerokość, która w tym rejonie ma już ok. 4 m. Średnia szerokość w całym jej biegu wynosi 13 m. W odcinku ujściowym dochodzi do 45 m.
Wędkarską przygodę ze Skrwą Prawą proponuję rozpocząć na wysokości Łukomia, gdzie znajduje się zbudowane na rzece pierwsze piętrzenie. Łącznie na całym jej biegu zlokalizowanych jest szesnaście piętrzeń. Część z nich od dawna nie pełni swoich pierwotnych funkcji. Dlatego na mapce zaznaczyłem tylko te, gdzie działają młyny lub pozostały progi, przy których tworzą się znaczne rozlewiska. Dojedziemy tam drogą z Sierpca na Bieżuń. Rzeka ma już kilka metrów szerokości, pojawiają się głębsze dołki, a w nich rozsądnej wielkości ryby. Jaź, szczupak i płoć są najważniejszymi mieszkańcami całego górnego, nizinnego odcinka, aż do wsi Tłuchówek. Poza nimi występują: okoń, kleń, kiełb, ukleja, jelec, leszcz oraz miętus. Schodząc w dół wraz z nurtem rzeki, w miejscowości Nadolnik natrafimy na usytuowany na jej korycie młyn. Najczęściej łowioną rybą na tym odcinku rzeki jest szczupak. Miejscowi wędkarze łowią go głównie na żywca. Najskuteczniejszą metodą jest „na chodzonego”, z jedną wędką. Można w ten sposób skutecznie obłowić znaczny odcinek rzeki. Ze względu na niedużą szerokość koryta, zestawów nie trzeba zarzucać. Wystarczy je delikatnie wstawić przy burcie, w okolicy podmytego krzaka lub pnia drzewa. Na branie zwykle nie trzeba długo czekać. Mimo że statystyczny szczupak ma zwykle około 50 cm to, co roku łowione są kilkukilogramowe okazy.
Dalej rzeka kieruje się w stronę Sierpca, mijając miasto od strony zachodniej, 2 km od niego. Tutaj zasilana jest największym dopływem, Sierpienicą. Źródła Sierpienicy znajdują się w okolicy Bielska. Jej zlewnia jest praktycznie bezleśna, przez co rzeka narażona jest na spływ zanieczyszczeń w obszarach rolnych oraz na terenach zabudowanych. Całkowita jej długość wynosi 51,3 km. Od ujścia Sierpienicy do Skrwy, przy Skansenie Wsi Mazowieckiej, rozpoczyna się szczególnie interesujący odcinek rzeki. Pomimo że płynie przez nizinne tereny Mazowsza zachodniego, na wymienionym odcinku zaczyna mocno meandrować pomiędzy wzniesieniami. Z każdym kilometrem nabierając większej prędkości przepływu nurtu. Jedynie na długich prostych odcinkach pośród łąk i nielicznych pól, zwalnia. Otoczona jest zbiorowiskami lasów grądowych, które w jej dolinie przechodzą w łęgi, z przewagą rozlokowanych wzdłuż linii wody olsów. Dominuje olsza czarna, której towarzyszą wierzba i jesion. Jej wody są przejrzyste, dno piaszczysto-żwirowe, przechodzące miejscami w żwirowo-kamieniste, z licznie rozrzuconymi różnej wielkości głazami narzutowymi.
Królem karpiowatych na tym odcinku rzeki jest jaź. Pierwsze stanowiska dużych jazi znajdziemy w kilkukilometrowym, przyujściowym odcinku Sierpienicy oraz w jej ujściu do Skrwy. Dalej szczególnie atrakcyjne są rozlewiska przy młynach w: Mieszczku (2), Kwaśnie (3), Choczniu (4), Malanowie (5) oraz Tłuchówku (6). Oczywiście łowione są tu również płocie, klenie, okonie i leszcze. Jednak poza szczupakiem, jaź jest tu największym trofeum. Okoliczni wędkarze najczęściej łowią go na „przystawkę” ze spławikiem oraz na „przepływankę”. Jako przynęt używa się ziaren pszenicy, pęczaku i grochu. Okresowo, wiosną, doskonałe są larwy chruścika, tzw. kłódki, a jesienią czerwone robaki i małe rosówki. Na te ostatnie oraz na małe żywce stawiane na okonia, jako przyłów trafia się miętus, którego jest tu dużo. Aby regularnie łowić duże jazie, należy je wcześniej nęcić. Oczywiście zdarza się je łowić bez nęcenia, szczególnie wiosną. Osobiście łowię je spinningiem. Wobler, obrotówkę lub małą gumkę zakładam w zależności od pory roku i specyfiki danego miejsca. Staranność w doborze i właściwym podaniu przynęty decyduje o złowieniu jazi na spinning. Nad rzeką należy poruszać się ostrożnie i starać się nie przechodzić nad samym jej brzegiem, gdyż w czystej wodzie ryby są bardzo płochliwe.
Najtrudniejszy jest dojazd do wsi Choczeń. Na wielu mapach nie ma zaznaczonych dróg dojazdowych. Działający tam młyn znajduje się na wysokości j. Bledzewo. Gospodarzem Skrwy Prawej jest Płocko-Włocławski Okręg PZW. Ze względu na jej unikatowy charakter, rzeka podzielona została na trzy łowiska. Górny nizinny, środkowy górski oraz nizinny dolny w otulinie Brudzeńskiego Parku Krajobrazowego. Wyżej opisany górny odcinek nizinny dostępny jest do wędkowania, po opłaceniu podstawowej opłaty na wody nizinne Okręgu.
Mapka oraz opis łowiska R. C.
Od redakcji: W następnych numerach Magazynu Wędkarskiego między innymi opis łowisk na dwóch kolejnych odcinkach Skrwy.