Bramy metafizyczne

Dwie wystawy: Przestrzenie malarskie Włodzimierza Dawidowicza i Walkę z czasem Macieja Mazurka do 1 grudnia pokazuje Płocka Galeria Sztuki. Autoportrety, pejzaże, martwe natury powstały z kontemplacji piękna otaczającego nas świata. Wiele z nich zachęca widzów do odkrywania perspektywy metafizycznej.
Włodzimierz Dawidowicz urodził się w 1940 r. w Stanisławowie, na kresach Rzeczypospolitej. W roku 1962 ukończył słynne, nieistniejące już Liceum Techniki Teatralnej, znajdujące w Warszawie przy ul. Miodowej, które wykształciło wielu wybitnych artystów: reżyserów, aktorów i malarzy. Tam poznał m.in. prof. Tymoszewskiego oraz Irenę Lorentowicz. Liceum dało mu doskonałe przygotowanie humanistyczne. W latach 1964–1969 artysta studiował w warszawskiej ASP w pracowniach profesorów: Eugeniusza Arcta, Jana Cybisa, Józefa Pakulskiego i Michała Byliny. W 1969 roku otrzymał dyplom z wyróżnieniem na Wydziale Malarstwa i Grafiki. Od roku 1968 uczestniczył w ponad 200 wystawach, pokazach i festiwalach malarskich w kraju i za granicą. Jest autorem blisko 100 wystaw indywidualnych. Jego prace znajdują się w zbiorach Galerii Zachęta, Muzeum Mazowieckiego w Płocku i w Biurach Wystaw Artystycznych: Włocławka, Koszalina, Łodzi, Sandomierza, Opola i Zamościa, jak również w wielu kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą: Paryż (Wersal), Finlandia – Kuusankoski, Adelajda, Berlin, Sztokholm. Jeden z jego obrazów został podarowany papieżowi Janowi Pawłowi II.
Dawidowicz jest kolorystą. Czerpie natchnienie z natury, przyrody, kontemplacji. Jego obrazy powstają ze zdziwienia dla cudu, jakim jest istnienie, stanowiąc opozycję wobec świata trzeźwego i zmechanizowanego, a w istocie jałowego i pozbawionego metafizycznej perspektywy. Nie kopiują natury. Wierne oddanie pejzażu to zadanie fotografii. Malarz musi znaleźć w krajobrazie coś pięknego i ten szczegół rozbudować w pracy. Obrazy artysty przyciągają kolorami. – Kolorystyka prac nieraz zaskakuje – często widzimy w nich szarości, ale także mocne i jaskrawe zestawienia barw: fiolet, czerwień, ostra zieleń przyrody i delikatny błękit nieba występują tuż obok siebie – nie atakując się wzajemnie, lecz współgrając w harmonijnym rytmie. Ruch pędzla w obrazach artysty bywa nieraz dynamiczny i zdecydowany, czasem także delikatny i subtelny, zatrzymuje się, tworząc ornamenty – pisze o pracach malarza Agnieszka Dawidowicz. Bogactwo barw widać np. w obrazie Madonna. W innych pracach malarz stopniuje szarości – kolory ustępują grze światłocienia. Inspirację Dawidowicz czerpie także z wiary i religii. Maluje postaci świętych, Madonny, fragmenty architektury sakralnej. Często pojawia się też motyw nieba – symbol nieskończoności i siedziba aniołów. Warto przyjrzeć się jego autoportretom.
Drugim artystą wystawiającym w Płockiej Galerii Sztuki jest Maciej Mazurek – malarz, poeta, krytyk sztuki, krytyk literacki, publicysta. Urodził się w 1963 roku. Ukończył liceum plastyczne, potem – historię i polonistykę na UAM-ie. Miał kilkanaście wystaw indywidualnych m.in. w: Galerii Miejskiej, Poznań 2005, Muzeum Opalińskich, Sieraków 2007, Domu Plastyka, Warszawie 2012, Sopocie 2012. Wykładał historię kultury i estetykę na poznańskich uczelniach artystycznych. Publikował m.in. w „Rzeczypospolitej”, „Tygodniku Powszechnym”, „Znaku”, „Odrze”. W latach 2006-2011 pracował w TVP Kultura. Publicysta portalu w Polityce, „Gazety Polskiej”, członek zespołu Teologii Politycznej, członek redakcji „Zeszytów Karmelitańskich”. Był doradcą artystycznym Fundacji Malarstwa Europejskiego Pro-Picturae. Jest autorem monografii Mierzejewscy, Muzeum Narodowe Warszawa 2004. Obecnie – redaktor naczelny wydawanego przez Zarząd Główny Związku Polskich Artystów Plastyków kwartalnika „Arttak-Sztuki Piękne”. Mówi o sobie, że jest malarzem sztalugowym. Wiele zawdzięcza swojemu mistrzowi – Jerzemu Mierzejewskiemu, który uczył go przelewać na płótno swój zachwyt nad pięknem. Dzięki zatrzymaniu na obrazie piękno zostaje uwiecznione na zawsze, można do niego powracać. – Kiedy coś mnie zachwyca, nie chcę, żeby przeminęło. To normalne ludzkie odczucie. Siła tego zachwytu tworzy pragnienie zatrzymania czasu. Milczenie i trwanie martwych natur i sosen jakby wyrwanych z pędu czasu wprawiało mnie zawsze w zdumienie i zachwyt. Wokół nich czas zdaje się „gęstnieć”. I ten niewidzialny, „gęsty” czas staram się malować, malując sosny i martwe natury. Jak mawiał mój mistrz i przyjaciel prof. Jerzy Mierzejewski, „Maluje się to, co niewidzialne. Po to jest malarstwo” – wyjaśnia artysta. Wśród pokazywanych w PGS-ie obrazów przeważają martwe natury. Spokojne, oszczędne kolorystycznie, wręcz minimalistyczne pejzaże pozostawiają wrażenie niedosytu. Patrząc na nie, chciałoby się wniknąć w głąb, zobaczyć to, co ukryte zostało za horyzontem. – Malarstwo jest dla mnie formą uprawiania filozofii. Dzięki niemu wskakuje się w rejony metafizyczne – twierdzi Maciej Mazurek.
Lena Szatkowska
fot. PGS