60 lat temu MZRiP w Płocku przejęły pod swoje skrzydła klub sportowy. Barwy biało-niebieskie są do dziś!

Już pewnie mało kto pamięta, a jeszcze mniej osób zastanawia się nad tym, co było najpierw – Petrochemia czy Wisła Płock? I jak to się stało, że firma i klub sportowy zostały połączone. 

Dzięki Tadeuszowi Sznajderowi, wieloletniemu pracownikowi Mazowieckich Zakładów Rafineryjnych i Petrochemicznych, czyli poprzednika obecnego PKN ORLEN, możemy przypomnieć czytelnikom tamte wydarzenia. A warto je wspominać, bo w maju 2023 roku minie 60 lat od chwili, kiedy nie ma ORLEN-u bez Wisły i Wisły bez ORLEN-u. 
Jak wiadomo, za rok powstania MZRiP uważa się 1960. Rok później rozpoczęły się starania Wisły Płock o pozyskanie możnego sponsora, nazywanego wówczas zakładem patronackim. 
Nie da się ukryć, że klub borykał się z problemami kadrowymi, finansowymi i brakiem własnej bazy treningowej. Stąd pomysł, by zainteresować władze budującej się Petrochemii klubem sportowym. 
Należało przede wszystkim zainteresować klubem ówczesnego głównego księgowego MZRiP Czesława Jankiewicza i kierownika działu zatrudnienia i organizacji Zdzisława Żypowskiego. Obaj zostali działaczami klubu sportowego Wisła. Za ich wstawiennictwem Petrochemia zakupiła wyposażenie biura klubu, kostiumy sportowe zwane „majdanem” oraz stoły do tenisa stołowego.
Zanim jednak doszło do objęcia patronatu, powołane zostało Koło TKKF przy MZRiP. Członkowie Koła zaczęli startować w spartakiadach. Pierwszym – co prawda skromnym, ale zawsze liczącym się – zwycięstwem było to w federacji Chemik, w Boryszewie i Chodakowie. 
Również w 1961 roku drużyna wygrała turniej koszykówki zakładów budujących Kombinat, czyli Petrobudowy, PRK-7, Mostostalu Katowice. - Rywalizacja z podwykonawcami miała duży wpływ na wytworzenie przychylnej atmosfery kierownictwa firmy – wspomina T. Sznajder.
W tym zespole zagrali: Tadeusz Sznajder – kapitan drużyny, zatrudniony na stanowisku starszy referent ekonomiczny, a potem kierownik działu obiektów sportowych MZRiP, kierownik działu wczasów i kolonii oraz wiceprezes ds. organizacyjnych ZKS Wisła; Henryk Rybak – z-ca kierownika działu planowania w MZRiP, następnie prezydent miasta Płocka, dyr. Zakładu Socjalno-Bytowego MZRiP i prezes ZKS Wisła; Marian Woźniak – kierownik działu planowania w budowie MZRiP, prezydent miasta Płocka, Wojewoda Mazowiecki, sekretarz ds. ekonomicznych w KC PZPR; Ryszard Cygan – z-ca kierownika Zakładu Petrochemicznego w Budowie, dyrektor Zjednoczenia Chemicznego w Krakowie; Jan Szlifiński – z-ca kierownika Zakładu Rafineryjnego MZRiP; Sylwester Ulanowski – przewodniczący Rady Zakładowej Związku Zawodowego Chemików, dyrektor planowania Urzędu Miasta Płocka; Ryszard Makowski – ekonomista ds. zaopatrzenia urządzeń chemicznych w budowie MZRiP; Marek Śliwiński – student Technikum Chemicznego w Gliwicach, potem z-ca kierownika laboratorium oraz Karol Dutkiewicz – inspektor nadzoru w Dziale Elektrycznym Zakładowego Biura Projektów przy MZRiP.
W 1962 roku nastąpiło spore ożywienie w pertraktacjach dotyczących przejęcia klubu sportowego Wisła pod patronat Kombinatu. - Podstawowym warunkiem działaczy klubu było, aby dotychczasowa nazwa PKS Wisła została zmieniona na Zakładowy Klub Sportowy przy MZRiP, na co zgodę wyraziło kierownictwo Kombinatu i ówczesne związki zawodowe oraz organizacje działające na terenie miasta – dodaje T. Sznajder.
Wreszcie w maju 1963 roku klub przeszedł pod patronat MZRiP. 
- Duża w tym zasługa działaczy, którzy przez blisko dwa lata prowadzili w tej sprawie rozmowy. Z upoważnienia dyrektora naczelnego Pawła Nowaka Petrochemię reprezentowali: Czesław Jankiewicz, Sylwester Ulanowski, Zdzisław Żypowski oraz Zdzisław Gawrzak i ja, piłkarz, pierwszy sportowiec zatrudniony w MZRiP. Klub reprezentowali: prezes Zdzisław Musiał, sekretarz klubu Tadeusz Szczepański, działacze, zatrudnieni w Zakładzie Energetycznym, Jerzy Fabirkiewicz i Jerzy Cendrowski – wylicza Tadeusz Sznajder.
Pełna nazwa klubu brzmiała wówczas: Zakładowy Klub Sportowy „Wisła” przy MZRiP. Nastąpiła też zmiana barw klubowych na biało-niebieskie, które obowiązują do dziś.

Jol. 

Fot. Archiwum T. Sznajdera