Wolontariuszka z Płocka o swojej misji we Włoszech

2 lata w Neapolu
Pragnienie pomocy drugiemu człowiekowi rodzi się gdzieś w głębi serca. Potrzebującym można oddać rzeczy materialne, pieniądze, a także swój czas. Płocczanka Ewelina Kinalska tego czasu oddała naprawdę dużo – można powiedzieć, że wycięła dwa lata swojego życia w Polsce i przeznaczyła je na pomaganie innym. I choć mówi, że ciężko opisać słowami to, co przeżyła, opowiedziała o swojej dwuletniej misji w Afragoli, leżącej w prowincji Neapolu.

Wszystko zaczęło się od pewnej znajomości, którą Ewelina nawiązała siedem lat temu podczas pielgrzymki do Częstochowy. Poznała dziewczynę, która przygotowywała się do wyjechania na misję do Rumunii i zaprzyjaźniła się z nią. Gdy kilka lat później Ewelina została zaproszona na specjalną mszę świętą przed kolejnym wyjazdem wolontariuszki (tym razem na Kubę), po raz pierwszy zetknęła się z Domami Serca.
Domy Serca to międzynarodowa, katolicka organizacja pozarządowa, której charyzmatem jest współczucie i pocieszenie niesione ubogim, cierpiącym i samotnym ludziom na całym świecie. W myśl tego powstało 40 domów położonych w najuboższych dzielnicach w 26 krajach świata. Wolontariusze żyją na miejscu tworząc pomiędzy sobą wspólnotę, do której zapraszają mieszkańców dzielnicy.
Ofiarować obecność
Ewelina poznając wolontariuszy Domów Serc od razu poczuła bijące od nich ciepło. – Byli tak otwarci, że od razu poczułam się jak wśród rodziny. Podczas rozmów dowiedziałam się nieco więcej na temat tego, co robią, ale jeszcze wtedy nie zadawałam szczegółowych pytań – opowiada. Później pojawił się taki czas w jej życiu, że po różnych osobistych wydarzeniach szukała „swojego miejsca na świecie”. Czytając jeden z listów z misji swojej koleżanki pomyślała, że może to właśnie jest jej droga.
Gdy zdecydowała, że wyjedzie na misję – nie wiedząc jeszcze dokładnie na czym to polega – po prostu czuła, że to jest dla niej i że jest to dobre.


Joanna Biała