Stylistyka moich przedstawień nie musi interesować wszystkich

Jubileusz pracy artystycznej Marka Mokrowieckiego

Mokrowiecki przez lata budował teatr środka. Taki, dla każdego widza, ale nie stroniący od dobrej literatury. Repertuar układa tak, żeby w każdym sezonie był spektakl dla honoru domu, oprócz fars tak chętnie oglądanych przez publiczność i propozycji dla najmłodszego widza, które cieszą się dużą popularnością. Z cięć budżetowych, zmniejszonych dotacji, „janosikowego” – wyszedł obronną ręką. Sceny nie zadłużył, aktorzy zostali, zespół nawet wzbogacił się o absolwentów akademii teatralnych. Ale w repertuarze na ten sezon nie znalazła się z braku środków zapowiadana, głośna sztuka o Broniewskim, który w Płocku spędził ważne lata. – Jestem przesądny teatralnie: na scenie nie można gwizdać, bo sztuka będzie wygwizdana, gdy egzemplarz roli upadnie na podłogę, trzeba go przydeptać. W czarnego kota nie wierzę, bo mam go już tyle lat, a w domu nam się drogi krzyżują bez przerwy – powiedział podczas jednej z naszych rozmów.
Pierwszym teatrem Marka Mokrowieckiego był Teatr Pantomimy we Wrocławiu. Potem była Scena Polska w Cieszynie.


Lena Szatkowska