Srebrna Maska dla Mariusza Pogonowskiego

Przepowiednie były jak najgorsze: nie będzie teatru, nie będzie już żadnych premier, nie będzie ani Światowego Dnia Teatru, ani Srebrnych Masek. Teatr jednak wieloletnią działalnością zaskarbił sobie wdzięczność płocczan. Kiedy zaczął się remont – znaleźli się przyjaciele. Aktualnie zamiast dużej i małej sceny w budynku teatralnym – zespół dysponuje całkiem pokaźną sceną Dzieci Płocka i jeszcze większą w sali koncertowej Państwowej Szkoły Muzycznej. Właśnie na scenie zespołu Dzieci Płocka odbyła się kolejna premiera i uroczystości międzynarodowego święta teatru. Aktorów z godnością powitał sędziwy druh Wacław Milke.
Przed spektaklem były adresy gratulacyjne od Sejmiku i Ratusza. Były oczywiście kwiaty i wreszcie Srebrna Maska. Mówi się, że życie bywa najlepszym reżyserem. Tak się stało również i tym razem. Srebrną Maskę otrzymał aktor Mariusz Pogonowski, a w chwilę potem mogliśmy go oglądać w premierowym monodramie Aktor reaktor pióra Artura Belinga – aktora, autora i radiowca z Zielonej Góry.
Temat monodramu także trafił w dziesiątkę. Najogólniej mówiąc chodziło o paradoksy zawodu aktorskiego. Tekst chwilami zmieniał się w referat, chwilami w esej, lecz Pogonowski znakomicie wymijał jego mielizny i swoją pracą potwierdził, że Srebrną Maskę dostał zasłużenie.
Spektakl urozmaicały też różne pomysły reżysera Piotra Bogusława Jędrzejczaka, zmieniając monodram w zabawę z publicznością. Aktor w pewnym momencie przerywał wywody o wyższości teatru nad poezją (bądź odwrotnie) i osobom wybranym z publiczności proponował głosowanie nad dalszym ciągiem przedstawienia. Głosowano zapalając czerwone lampki, raz nawet rzucając kostką. Ta zabawa nie tylko ratowała przed monotonią, stanowiła także dodatkowe przesłanie spektaklu. Widzowie zaczęli sobie uświadamiać, iż życie i losy scenicznych postaci to poważna odpowiedź na kaprysy publiczności. Obok Pogonowskiego głównym bohaterem był Mozart. Właśnie za arię z Wesela Figara (oczywiście z tekstem Artura Belinga) otrzymał aktor największe brawa. Ruch sceniczny przygotowała Katarzyna Anna Małolepsza, udanie debiutując w pierwszym pełnym samodzielnym zadaniu choreograficznym.
Przyznawane corocznie honorowe wyróżnienie dla twórców płockiej sceny – Srebrna Maska przypadło Mariuszowi Pogonowskiemu za rolę Chlestakowa w Rewizorze Mikołaja Gogola. Przedstawienie w reżyserii Marka Mokrowieckiego uświetniło ubiegłoroczny Dzień Teatru na płockiej scenie. Wielką rolę Horodniczego kreował tam zmarły niedawno Marek Perepeczko. Właśnie jego związki z płockim teatrem i miłość do naszego miasta przypomniała prezes Płockiego Towarzystwa Przyjaciół Teatru Bożena Śliwińska. Chwilą ciszy uczcili widzowie pamięć innych aktorów, którzy odeszli w tym sezonie teatralnym – Krystyny Michel, Barbary i Władysława Madejów.

„Teatr źródłem nadziei” – takie hasło przyświeca orędziu na 45 Międzynarodowy Dzień Teatru. Każdego roku pisze je ktoś inny. Autorem tegorocznego przesłania do ludzi teatru i publiczności jest meksykański dramatopisarz Victor Hugo Rascón-Banda. Czytamy w nim m.in. – „Święto teatru należałoby obchodzić nie raz w roku, ale każdego dnia, ponieważ od dwóch tysięcy lat teatr codziennie i nieprzerwanie towarzyszy człowiekowi. (...) Ostatnio znów na scenę wracają aktorzy. I słowa. Na scenie znów ludzie przekazują sobie uczucia, marzenia i nadzieje. Dialog prowadzony przez aktorów pomaga ludziom zrozumieć to, co ich otacza, co ich spotyka, co ich martwi i boli. Mądre słowa usłyszane w teatrze przywracają wiarę w dobro i dają nadzieję na lepszy los w chaosie codziennego życia”.
Z tym przesłaniem korespondują fragmenty listu kapituły PTPT do Mariusza Pogonowskiego. – „Doceniamy Pańską miłość do teatru i oddanie sztuce aktorskiej, które spowodowały powrót na płocką scenę”. Przypomnijmy, że Pogonowski przez jeden sezon rozstał się z teatrem wybierając posadę handlowca. Teraz uważa, że ten wybór był potrzebny. Zrozumiał, że jego światem jest teatr. Tu zamierza robić różne projekty nie tylko z zespołem, także w formie monodramu.
Lena Szatkowska